روزی به دخترم خواهم گفت:
اگر خواستی ازدواج کنی
با مردی ازدواج کن
که به جای مهمانیهای احمقانه
که مردان یک طرف جمع میشوند
و از سیاست و کار ﻭ فوتبال میگویند،
ﻭ زنان یک طرف دیگر جمع میشوند
ﻭ از مانیکور ﻭ انواع رژیم غذایی ﻭ جُکﻫﺎ و... صحبت میکنند،
تو را به،
دوچرخهسواری،
کوهنوردی،
تئاتر،
کنسرت رفتن،
فیلم دیدن،
شعر ﻭ کتاب خواندن،
کافه رفتن ﻭ
شبگردیهای بیهوا،
سفرهای بیهوا،
ﺑﺎ
کولهپشتی ﻭ
عکاسی ﻭ
نقاشی ﻭ
سر به سر هم گذاشتن ﻭ دیوانهبازیهای
از این دست زند.
ﻭ آنقدر به «با تو بودن» ایمان داشته باشد
که به زمین ﻭ زمان
ﻭ هر پشه نَری که از دور و برت رد میشود گیر ندهد.
و به تو احساس
«رفیق» بودن بدهد ﻭ
نه تنها احساس
«زن» بودن!
طوری که تمام دنیا
به رفاقت ﻭ رابطهتان حسودیشان شود...
آن وقت شاید زمان مناسبی رسیده،
که تن به ازدواج بدهی!
وگرنه هیچگاه به ذهن زیبایت خطور نکند
که آرامش را در میان دستهایی خواهی یافت
که تو را فقط زن میداند و زن!
▪︎منسوب به حسین پناهی