کلمات و مفاهیم مدت‌هاست توی سرم سرگردونن. ساعت‌ها با خودم حرف زده‌م و هربار حس کرده‌م اینبار، این مکالمه، همونیه که آرومم می‌کنه، همونیه که همه چیزو عوض می‌کنه؛ اما تاثیری جز لحظاتی از تجربه‌ی وهم نداشته و شایدم تنهایی همینه؛ تجربه‌ی وهم.
حس می‌کنم از یه محفظه‌ی شیشه‌ای پر از آب آدما رو تماشا می‌کنم و به حرفاشون گوش می‌دم؛ برای فهمیدن و حضور داشتن باید تلاش کنم. باید به لحظه چنگ بندازم، باید همه چیزو از قبل چک کنم، انتخاب کنم. باید مطمئن شم هیچ اتفاقی نمیوفته. حضورم پیش آدما به اندازه نگه داشتن آب تو دستا نامطمئن و نگران‌کننده‌ست.
ولی بالاخره باید با کلمه‌های تو سرم یکاری می‌کردم؛ باید یه جا حرفمو بزنم. همونجوری که هست و همونجوری که هستم. اینجا یه حضور بی‌حضور دارم. می‌تونم بنویسم و آب از توی دستام سر نخوره. از محفظه میام بیرون و کسی نیست.
برای خودم و کلمات سرگردون تو ذهنم.
