
دیشب گوشی دستم بود. یک ویدئو آمد: از بچه های میناب و رهبر شهید قلب گذاشتم و کامنت کردم کاش هیچوقت این اتفاقات نیفتاده بود و بعد؟ با یک کشیدن انگشت، رفتم سراغ ویدئوی بعدی: تبلیغ یک کفش ورزشی با موسیقی شاد.
آن لحظه بود که حس کردم چیزی در من کرخت شده. نه اینکه بیرحم باشم. نه. فقط آنقدر رنج دیدهام که دیگر نمیتوانم هضمش کنم. رنج شده یک آیتم در فید.
بعد به خودم فکر کردم. ما در عصر اتصال زندگی میکنیم. هر کسی را میتوانی پیدا کنی. اما چند وقت است با کسی حرف نزدهای که واقعاً بشنوی؟
یادم میآید به دوستم زنگ زدم. کار داشت و پیام داد بعداً زنگ میزنم شد سه روز. وقتی زنگ زد ، گفتم: «هیچی، فقط دلم میخواست حرف بزنم.» آن «هیچی» خیلی چیزها داشت.
ما آدمها را بلاک میکنیم. آنفالو. نه همیشه از سر بدی. گاهی فقط چون حوصله نداریم. چون عقیدهاش فرق دارد. چون سبک زندگیاش را نمیفهمیم. من هم کردهام.
ما جزیره شدهایم. جزیرههایی که کابلهای نوری به هم وصلشان کرده، اما کسی قایق ندارد.
همدلی به معنی تأیید کردن نیست. من میتوانم با تو مخالف باشم. میتوانم عقیدهات را قبول نداشته باشم. اما میتوانم رنجت را ببینم.
تکرار میکنم همدلی به معنی شباهت در عقیده نیست !
پشت هر پروفایل، یک آدم نشسته که ممکن است همان روز بدترین روزش باشد. بلوغ شاید همین باشد: آدم را بفهمی بدون اینکه همرنگش شوی.
راهحل بزرگ ندارم. خودم هم گاهی گوشی را زمین میگذارم و بعد ده دقیقه برمیدارم. اما چیزهای کوچک جواب میدهد. دیروز به جای ایموجی، به دوستم صوتی فرستادم. گفتم «شنیدم حالت خوب نیست. هستم.» فقط همین. بعد گفت: «مرسی که پیام دادی »
شاید نجات ارتباط از همین شروع شود.
آخر شب، وقتی چراغها خاموش می شود، سؤال این نیست که چند فالوور داریم. سؤال این است: چند نفر را واقعاً داریم؟ چند نفر میدانند اگر امشب حالمان بد شود، میتوانیم زنگ بزنیم؟
ما با فیبر نوری به هم وصل شدهایم. اما هنوز باید یاد بگیریم چطور به سمت هم دست دراز کنیم.
سؤال پایانی برای تعامل:
شما فکر میکنید مرز بین «محافظت از آرامش شخصی» و «بیتفاوت شدن نسبت به دیگران» کجاست؟ خوشحال میشوم نظرتان را بخوانم.
#تنهایی #فضای_مجازی #همدلی #ارتباطات #روانشناسی #سبک_زندگی #تجربه_شخصی
یک گوشی موبایل در تاریک طنز هم برایت بنویسم.