میخوام روایتگر روزهای تنهایی و کرونایی باشم
راستش من به طور عادی دارم دور از خانواده، دوستام و کسایی که برام عزیز هستن زندگی میکنم. خب میدونین دیگه... این نوع زندگی سختیا و خوبیای خودش رو داره.
مجبور نیستی با خانواده کل کل کنی و حتی بهت بگن تا قبل از تاریک شدن هوا برگرد خونه، لباسای مورد علاقتو بدون ترس میپوشی و خیلی چیزای دیگه.
ولی دیگه خودتی و خودت. و البته تعدادی تکنولوژی که دست به دست هم میدن تا تو رو سر پا نگه دارن. مثلا من برای خبر گرفتن از اطرافیانم میرم اینستا. اگه فلان دوستم دو روز گذشته باشه و برام پست نفرستاده باشه ازش میپرسم چرا دیگه پیداش نیست و حدس میزنم یا جایی سرگرم شده یا یه چیزیش شده.
آره دیگه روش احوالپرسیا عوض شده. این کرونا ما رو این شکلی کرد که برای اینکه نشون بدیم هنوز زنده هستیم هر روز بیایم حضوریمون رو توی شکبههای اجتماعی تیک بزنیم.
وقتی من دور از خانواده کرونا گرفتم و توی تب و تاب داشتم دست و پا میزدم، همدمم هی بهم چشمک میزد و یه پیام جدید از یکی از اونایی که دوسشون دارم رو بهم نشون میداد.
این غول بی شاخ و دم سبز رنگ، همین مهمون ناخوندهای که یک ساله بساطش رو توی زندگیامون پهن کرده خیلی دلش میخواست ما رو از هم دور کنه. ولی تکنولوژیای تک چشم ما سینه جلوش سپر کردن و در تنهایی رو تخته کردن.
البته ما هم به این تکنولوزی یه عذرخواهی بدهکاریم. خیلی وقتا پشت سرش حرف زدیم و از بدیاش گفتیم. حتی سعی کردیم از دست بچههامون قایمش کنیم تا چشمشون به چشمش نیفته. اما اون با صبر و متانت گذشت و حتی الآن داره بهمون لطف میکنه و هرروز ماشاالله ماشاالله بزرگتر میشه.
میخواستم بگم که تا قبل از این زندگی جدید، ما باید گاهی از این فضای مجازی و گوشی و لپتاپ دست میکشیدیم و میرفتیم در آغوش گرم خوانواده و از وجود هم لذت میبردیم و هی قدردانی میکردیم.
اما الآن باید برای حفظ همون حضورهای گرم کنار همدیگه از هم فاصله بگیریم و به همون شبکههای اجتماعی و موبایل و لپتاپ و اینترنت رو بیاریم.
عزیزِ جان، این رفتار ما با همهی اتفاقات هست که تعیین میکنه اونا خوبن یا بد.این خوبی باید از دورن ما باشه.
مگه نه؟