از دیروز صحبت وزیر جوان از ذهنم بیرون نمی رود. جوانی کنید! این واژه در ذهنم چرخ می خورد و چرخ می خورد و من را وارد سیاه چاله زمان و مکان می کند. در بهمن سال 1395 به سمت و سوی دیار پرمهر سیستان و بلوچستان می روم. سوار ماشین های جیپ هستیم همراه تیم داوطلب پزشکان متخصص از یک مسیر سنگلاخی در یک برهوت طولانی در حال حرکتیم. به یکی از روستاهای منطقه تلنگ میرسیم؛ در نگاه اول چشممان با معصومیت چشمان زلال صدها کودک در تلاقی می شود، در آن برهوت نه تنها پزشک متخصصی نیست، بلکه فاصله با اولین خانه بهداشت چندین کیلومتر است، خیلی از دختران نوجوان به خاطر دوری مدرسه صرفا تا مقطع دبستان می خوانند و سپس در اثر نبود مدرسه و خرده فرهنگ های منطقه ازدواج اجباری میکنند و بارداری های زودهنگام، چهره یک دختر 20 ساله با 3 کودک را میبینی و احساس می کنی که اون زنی 40 ساله است. با اینکه خانواده های بسیاری از بیماری های مختلف رنج می برند و نیاز به پرستار و پزشک و رشته های مرتبط به شدت احساس می شود ولی دانشگاهی در شهرهای نزدیک قصرقند برای این رشته ها وجود ندارد. می خواهم به وزیر جوان بگویم که خیلی از مردم این دیار می خواهند جوانی کنند آن طور که دوست دارند ولی شاید غفلت شما و سکوت ما، جوانی کردن را از یادشان برده است یا حتی نمی دانند جوانی کردن یعنی چه!

۱۷ آذر