
جمله ای که برای تیتر نوشتم رو یکی دو سال پیش یکی از دوستام به عنوان بیوی تلگرامش گذاشته بود، نمیدونم نویسنده ش خودش بود یا نه اما تبدیل شد به یکی از گوشواره های خیالی گوشم.
خیلی وقتا خیلی چیزای خیلی ریز یهو میان جلوی صورتم زل می زنن میگن مارو با خودت ببر،مارو با خودت داشته باش.این تیتر دقیقا یکی از اوناست.درسته شاید خیلی به لحاظ فنی بی نقص نباشه اما چیزیه که احساسم بهش نزدیکه و زیاد تویسرم پرسه میزنه.همونطور که خیلی چیزای دیگه تو سرم پرسه می زنن، شاید بی هدف اما نه...انگار اونا نانی مک فی های ذهن منن،که باشن وقتی نمی خوامشون و نباشن وقتی می خوامشون، انگار اصلا هدف از بودنشون همینه!
شاید از بس شرلوک دیدم ذهن منم مثل اون شده، شاید ذهن منم برای خودش ی قلعه ساخته که یچیزایی رو ی وقتایی از ی جاهایی برمیداره میذاره داخلش تا هروقت نیازش شد ازشون استفاده کنه.احتمالا!
اما اون قسمتش که میگه " خسته از چهره های تو در تو" به نظرم یکم تراش داده شده.من هیچ وقت از فکرکردن به این قسمتش سیر نمیشم.هر روز داریم از این چهره به اون چهره دست به دست میشیم، نه! پرتاب می شیم و خودمون اینو می دونیم اما بازم ازش کنار نمیکشیم،دست برنمیداریم!!
خیلی جالبه از بچگی هروقت چیزی می نوشتم دوست داشتم یکی اونو بخونه،خیلی برام مهم بود،اینکه یکی به اون چیزی که نوشته بودم توجه نشون میداد خوشحال می شدم اما الان می فهمم اون فقط ی حباب گنده بود که برام درست می کردن،زیبا بود اما ناپایدار،توخالی!
از وقتی برای نوشتن اومدم اینجا انگار همین آدمای اینجا برام کافی هستن،نه به لحاظ تعدادی به لحاظ اون امنیت فکری که احساس کردم.
واقعا نگرانی برای یک نفر گاهی اوقات باعث میشه که اون شخص اون امنیت و حریم فکری که نیاز داره تا از شخص مقابلش بگیره رو نداشته باشه و یا از دست بده و این میشه تعداد راز های سر به مهرمون برای شاید نزدیک ترین افراد زندگیمون تعدادش قد خودمون هم بالا میزنه.
واقعا از ویرگول ممنونم که بخاطرش میتونم خودم خودمو بیشتر ببینم.