
اگر قسمت های قبل را نخوانده اید: بخش اول - بخش دوم
ساختمانی که باب رو به روی آن پارک کرده بود محلی برای نگهداری سگ های بی سرپرست و رها شده بود.
باب می خواست لیلی با اتفاقی که در بچگی اش رخ داده بود و او را بی لیاقت و بی ارزش کرده بود مواجه شود تا بفهمد به هر دلیلِ اشتباهی اگر در بچگی حرفی یا برچسبی از طرف والدینش به او زده شده حتما درست نبوده است.

گاهی پدر و مادرها از روی ناگاهی و یا از روی خودخواهی و آگاهانه رفتاری با فرزند خردسال خود دارند که متاسفانه بنیان حس های ناخوشایند و منفی در دوران بزرگسالی او می شود. چقدر خوب است که خودِ امروزمان با کسب اطلاعات و آگاهی و یا با کمک گرفتن از یک متخصص از این افکار نادرست رهایی یابیم.

لیلی فکر می کند که هر وقت آمادگی بیشتری پیدا کرد می تواند مراقبت از یک سگ کوچولو را قبول کند.
وقتی به خودباوری برسیم و ندای درونمان تغییر کند دیگر هیچ عامل بیرونی و حتی رفتار اطرافیان یا حرفهای شان که قبلا ما را دچار تشویش و ناراحتی می کرد نمی تواند دنیای درون مان را بهم بریزد چون ما به بلوغ فکری رسیده ایم و از آن مرحله گذر کرده ایم و دوباره به رفتارها و واکنش های قبلی مان باز نخواهیم گشت.
باب هم سعی کرد با از دست دادن پسر کوچک شان کنار بیاید و از همسرش خواست اسکرپ بوکی که برایش درست کرده بود را با هم ببینند.

پذیرش رنج بخشی از فرایند رهایی از دردهای عاطفی و شفا یافتن است. مواجه با مساله دردناکی که در گذشته رخ داده است راحت نیست اما برای تبدیل شدن به شخصیت بهتری از خود قبلی مان ناگزیریم به استقبال آن برویم، به سختی آن را در آغوش بگیریم، درد را به تمامی حس کنیم و سپس رهایش کنیم تا التیام یابیم. مطمئن باشید که راه ساده تری وجود ندارد.
پدر لیلی به او زنگ می زند و می خواهد که همدیگر را ببینند. اگر خاطرتان مانده باشد او کسی بود که دیگر نمی خواست لیلی را به خاطر اتفاق شب رستوران ببیند. (قراری که پدرش با خانمی گذاشته بود تا با هم آشنا شوند.)

حدس می زنید با لیلی چه کاری داشت؟ اگر فکر می کنید برای معذرت خواهی و دلجویی از دخترش آمده بود سخت در اشتباه هستید. پدرش لیست تمام هزینه هایی که تا به حال برای لیلی انجام داده بود را نوشته بود تا لیلی از باب پول بگیرد و به او بدهد! واقعا پدر معرکه ای بود. او حرف های بدی به دخترش زد، حتی این را هم گفت که قرار نبوده اصلا او به دنیا بیاید و اگر او نبود لیلی مدتها پیش مرده بود.

شاید اصطلاح Conditional Love (عشق شرطی) را شنیده باشید. در واقع به نوعی از عشق گفته می شود که وابسته به شرایط یا رفتار خاصی است؛ به بیان ساده تر عشق در این حالت مشروط است و ممکن است با تغییر شرایط یا رفتاری از بین برود یا کمتر شود. به زندگی خود نگاهی بیندازید یقین دارم در برهه ای از زندگی عشق مشروط را تجربه کرده اید. جای دوری نروید می توانید آن را در خاطره های کودکی و رفتارهای پدر و مادرتان جستجو کنید.
یک روز باب و شریک کاریش سر مساله ای بحث شدیدی می کنند و هر چند حق تمام و کمال با باب بود اما همکارش با لحنی زننده حرف زد و باب ترجیح داد دیگر به آن کار ادامه ندهد، به جینی زنگ زد و گفت از کارش استعفا داده و از این کار بسیار خوشحال است.

اتفاق بدی انتظار باب را می کشید.
لیلی چند روز است که از باب خبری ندارد و آخرین پیام او که شعری برای باب است هم بی جواب مانده او مستاصل است و فکر می کند حرفی زده یا کاری اشتباه انجام داده که باب نمی خواهد دیگر جواب او را بدهد. یک شب دزدکی به خانه باب می رود، پلیس او را دستگیر می کند و مجبور می شود به خانه پدرش برود.
باب بیمارستان است و دچار حمله قلبی شده، جینی وقتی گوشی او را به شارژ می زند با سیل پیام های لیلی مواجه می شود.

لیلی در خانه پدرش با آلبوم عکس های خانوادگی شان مواجه می شود که در تمام آن ها او را از داخل عکس بریده اند!
او با ناراحتی از پدرش دلیل این کار را می پرسد؛ پدرش در جواب می گوید:«مدت ها قبل با زنی آشنا شده بود که به بچه علاقه ای نداشت و او این کار را کرده است.» لیلی متوجه می شود پدرش سگ کوچولویش را برای دلجویی به آن زن داده است و ماجرای بی عرضه بودن لیلی در نگهداری از حیوانات خانگی ساخته ذهن پدرش بوده!

شاید برای اولین بار بود که لیلی بر سر پدرش فریاد می زند:«من هر کاری برای تو انجام بدهم باز هم مرا نمی خواهی چون دوستم نداری. او ادامه می دهد از اینکه همیشه طوری با من رفتار کردی که احساس بدی داشته باشم خسته شده ام و دیگر نمی توانم به خاطر تو مسیر زندگیم را تغییر دهم. همیشه دوستت دارم و هر وقت توانستی با خودت کنار بیایی می توانیم رابطه سالمی با هم داشته باشیم.»

لیلی برای رسیدن به بلوغ شخصیتی باید روزی بر علیه رفتارهای اشتباه پدرش طغیان می کرد و یک بار برای همیشه حرف ها و رفتارهای نادرست پدرش را به زبان می آورد و با احترام از او می خواست اگر تمایلی به رابطه درست پدر دختری دارد باید از این به بعد رفتارش را با او عوض کند و دخترش را همانطور که هست دوست داشته باشد. اگر لیلی باز هم در برابر پدرش سکوت می کرد هیچ وقت نمی توانست خودش را ببخشد و زندگی اش را با نگاهی تازه ادامه دهد.

به قول آلفرد آدلر روانشناس و روان درمانگر در کتاب شهامت مورد تنفر بودن؛ «اگر کسی دوستم دارد یا به دلایلی از من بدش می آید وظیفه من نیست. حتی اگر کسی فکر خوبی درباره ام نمی کند من نمی توانم در این مساله مداخله کنم. تلاش می کنم کسی را به سوی آب راهنمایی کنم اما این که آب بخورد یا نخورد وظیفه خود اوست.»
هر چند ممکن است کمی ترسناک به نظر برسد اما رهایی از دوست داشته شدن از سوی دیگران اثبات می کند که تو در تطابق با قواعد خاص خودت زندگی می کنی. سعی کنیم از اینکه دوستمان نداشته باشند نترسیم. ممکن است کسی درباره مان بد فکر کند اما قرار نیست آن را به ما تحمیل کند. به جای اینکه همیشه درگیر این باشیم که دیگران چه فکری راجع به ما می کنند بهتر است راه خودمان را دنبال کنیم.
شجاعت شاد بودن، شجاعت منفور بودن هم هست. (یادتان باشد که منظور آدلر درست زندگی کردن، هدفمند بودن و با برنامه زیستن است وگرنه تنبلی، رفتارهای پرخطر و زندگی بی هدف و اَلَکی خوش بودن دستاوردی نیست که کسی بخواهد بابت آن از نحوه زندگیش دفاع کند.)
لیلی همراه با دِفِنی به مکانی برای تخلیه خشم خود می روند و لیلی تا جایی که می تواند لوازم کهنه و از رده خارج آن اتاق را می شکند! (به نظرم چنین جایی برای ما هم خوب است تا بتوانیم تمام خشم و ناراحتی مان را خالی و خود را سبک کنیم.)

روزی باید دردمان را رها کنیم، اما چگونه؟
آیا امکان دارد بدون رویارویی با رنج مان این کار را انجام دهیم؟ جواب منفی است.
آیا راه میانبری وجود دارد؟ جواب منفی است.
یک فرآیند ۳ مرحلهای که به من کمک کرد تا رها کنم و آن را از تجربه ها آموختم.
۱. درد را بپذیرید
آن را شیرین جلوه ندهید، توجیه نکنید و وانمود نکنید که مهم نبوده است.
به طور واضح بگویید: "این اتفاق افتاد. دردناک بود. احساس عصبانیت / خیانت / ناامیدی میکنم." بیشتر ما از این مرحله صرف نظر میکنیم. ما از نظر جسمی به زندگی ادامه میدهیم، اما از نظر احساسی هرگز. حواستان باشد نمیتوانید چیزی را که از احساس کردن آن امتناع میکنید التیام بخشید.
۲. عامل محرک را شناسایی کنید
سوال: چرا این موضوع اینقدر به من ضربه زد؟ دقیقا چه چیزی خاص شما چه بوده است؟ همه یک شکل به اتفاقی مشابه واکنش نشان نمیدهند.
۳. رها کردن را انتخاب کنید
بی رحمانه ترین بخش این فرایند ،چون کاملا شبیه تسلیم شدن است. مثل اینکه بگذارید آنها برنده شوند. اما اینطور نیست. رها کردن به معنای فراموش کردن نیست، یعنی دیگر آن را پشت سر خود نکشید. حتی می توانید از خدا بخواهید قدرت و انرژی رها کردن را به شما بدهد. (می توانید هر باوری دارید از آن کمک بگیرید)
باید یادآوری کنم ممکن است مجبور شوید این کار را بیش از یک بار انجام دهید چون زخمهای قدیمی دوست دارند همیشه برگردند. اما هر بار که رها کردن را انتخاب میکنید، سبکتر میشوند و دزدیدن آرامش شما برای آنها سختتر میشود.

لیلی همچنان از باب بی خبر است اما چون خود ابرازگری کرده بود، خشمش را بروز داده بود و حرف های باب را آرام آرام در زندگیش اجرا کرده بود حس می کرد حالا می تواند از عهده خیلی از کارها که پیشتر نمی توانست انجام دهد بر آید، او تعمیرات کوچک خانه اش را انجام می داد و حالا یک ماشین برای خودش خریده بود.

قرار نیست کسی همیشه در زندگی شما باشد و بگوید چه کار کنید و چه مهارت هایی را بیاموزید یا رفتارتان چگونه باشد. گاهی فردی مدتی در زندگی شما می ماند تا درس هایی به شما بدهد و خیلی زود می رود و این خود شما هستید که باید تمرین کنید، یاد بگیرید و زندگی خود را تغییر دهید. باب برای لیلی همین نقش را ایفا کرده بود.
روزی که لیلی جلسه روان درمانی اش را ترک می کرد در صفحه باب با پیامی شوکه کننده مواجه شد.

باب به خاطر سکته قلبی فوت کرده بود.
لیلی و دِفِنی به مراسم باب می روند و در آنجا جِینی را ملاقات می کنند. جِینی از تمام پیام های باب و لیلی اسکرپ بوکی تهیه کرده بود و آخرین پیام لیلی (قطعه شعری برای باب) را هم در آن گذاشته بود.
لیلی دیگر دوستی به نام باب نداشت تا راهنماییش کند اما خودش به مرحله ای از بلوغ رسیده بود که می توانست زندگی بهتری نسبت به گذشته اش داشته باشد.


گاهی باید حضور داشت حتی اگر هیچ کاری از دستمان برنیاید، تنها برای امنیت دادن باید کنار دیگری بود او خودش راهش را پیدا میکند.
چگونه مغزمان را از فریب های شناختی نجات دهیم؟
مقابله با تحریفهای شناختی نیازمند شناسایی و اصلاح الگوهای فکری نادرست است تا به فرد کمک کند افکار غیرمنطقی را به چالش بکشد و به شیوهای واقعبینانهتر فکر کند.
1- بازسازی شناختی (Cognitive Restructuring)
هنگامی که با یک فکر منفی مواجه میشوید، آن را به طور منطقی بررسی کنید سپس افکار منفی را با افکار واقعبینانهتر و مثبتتر جایگزین کنید.
2- ذهن آگاهی (Mindfulness)
با مدیتیشن میتوانید یاد بگیرید که افکار منفی را به عنوان رویدادهای ذهنی مشاهده کنید و از واکنشهای احساسی شدید جلوگیری کنید.
3- نوشتن افکار و تحلیل آنها
افکار و احساسات خود را بنویسید و آنها را تحلیل کنید. بررسی کنید که آیا این افکار با شواهد واقعی مطابقت دارند یا خیر.
4- مشاوره روانشناسی و درمان شناختی-رفتاری (CBT)
با کمک درمانگر به بررسی و اصلاح الگوهای فکری نادرست بپردازید و مهارتهای جدیدی برای مقابله با تحریفهای شناختی یاد بگیرید.
5- تفکر مبتنی بر شواهد (Evidence-Based Thinking)
هر بار که با یک فکر منفی مواجه میشوید، شواهد موجود را درباره آن فکر تحلیل کنید. این کار به شما کمک میکند تا از اشتباهات شناختی دوری کنید.
6- تعیین هدف و برنامهریزی عملی (Goal Setting and Practical Planning)
سعی کنید اهداف کوچک و قابل دستیابی تعیین کنید و برنامه ریزی کاربردی داشته باشید. این کار به کاهش احساسات منفی و ایجاد اعتماد به نفس کمک میکند.
7- پذیرش و شفقت به خود (Acceptance and Self-Compassion)
نسبت به خطاها و نقصهای خود پذیرش داشته باشید. به جای انتقاد از خود بر روی نقاط قوت و پیشرفتهای خود تمرکز کنید.
8- پرسشگری فعال (Active Questioning)
با سوالاتی مانند "آیا شواهد کافی برای این فکر وجود دارد؟" یا "آیا این فکر به واقعیت نزدیک است؟" افکار خود را به چالش بکشید.

با جایگزین کردن افکار منطقی و واقعبینانهتر به بهبود سلامت روانی و افزایش کیفیت زندگی تان کمک کنید.