نگذارید زخمهایتان تبدیل به داستان شما شوند.

چرا برخی در رنج های خود غرق می شوند و برخی دیگر راهی برای پیشرفت پیدا می کنند؟
ذات زندگی زخم زدن است، قبول دارید؟ هیچ کس از این قاعده مستثنی نیست. درست است که ما نمی توانیم سختی ها و رنج هایمان را انتخاب کنیم که این اصلا خوب نیست اما می توانیم انتخاب کنیم که آیا آنها به هویت ما تبدیل شوند یا خیر.
دوست صمیمی دارم که ده سال پیش بعد از یک ازدواج ناموفق دوباره ازدواج کرد اما خیلی زود متوجه شد که در این زندگی هم آن طور که باید خوشحال نیست، بعد از مدتی دوستم بیماری عجیبی گرفت و چند ماهی طول کشید تا حالش بهتر شد. او این بار به تنهایی و بدون دخالت و نظر دیگرانی که همیشه برایش تصمیم گرفته بودند می خواست انتخاب کند که با زندگی اش چه کند؛ می توانست اجازه دهد در درد و رنج فرو رود و تسلیم شرایط و روایت زندگی شود و در باتلاق چقدر به من ظلم شده (واقعا هم به او ظلم شده است) بیشتر غوطه ور شود، اما انتخاب کرد: گریه کند، سوگواری کند، درد را با تمام وجود حس کند و بسوزد و بعد از آن وجودی نو از خود بیافریند و به دنبال فصل جدیدی در زندگی خود بگردد. او درس های زندگی اش را به خوبی آموخت.
زخم مانند شکاف روی تنه درخت است. درخت هویتش از آن شکاف نیست؛ هویتش ریشه، تنه، برگ و میوه ای است که می دهد. آن شکاف ممکن است برای همیشه روی درخت بماند اما همان درخت هر سال شاخه ای تازه می دهد، بلندتر می شود و حتی سایه ای بیشتری می بخشد. یادتان باشد دردها نباید تعیین کننده هویت ما باشند تنها وظیفه شان این است که گاهی به ما یادآوری کنند که چگونه در این مسیر رشد کردیم و قد کشیدیم. اگر این روزها به پارک رفتید به درختان بیشتر توجه کنید و از آنها بیاموزید.
می دانم اکثر شما کسی را در نزدیکی خود می شناسید که هویتش ریشه در دردهای گذشته اش دارد، کمی فکر کنید احتمالا الان می توانید اسم چند نفر را بگویید. درست حدس زدم؟
متاسفانه هویت این افراد در تجربه های دردناک گذشته که گاهی دیگران به آنها تحمیل کرده اند یا بدشانسی هایی که آورده اند گره خورده است. می دانید چرا؟ چون آنها زندگی را چیزی می دانند که برایشان اتفاق افتاده نه چیزی که از طریق انتخاب هایشان شکل گرفته است. عده ای سال ها در آن روایت گرفتار باقی می مانند و اجازه می دهند رویدادهای گذشته شادی امروز را از آنها بگیرد و حالشان را خراب کند.
گوشه ای بنشینم، غصه بخورم و به بخت بد خود لعنت بفرستیم.
خودمان را ناتوان نبینیم و اجازه ندهیم رفتار شخص دیگری داستان زندگی مان را تعریف کند.
در شرایط سخت و ناگوار سعی کنید روی آنچه در کنترل شما باقی مانده تمرکز کنید و شروع به ساختن فصلی جدید در زندگی تان کنید. قبول دارم سخت است اما آیا چاره دیگری وجود دارد؟ باید تلاش کنیم تا راهمان را در این هزارتو پیدا کنیم، هیچ کاری نکردن و با غم و درد خود یکی شدن چه کاری برایمان انجام می دهد؟ هیچ
1️⃣تعریف خودمان با یک رویداد دردناک توضیحی ساده و قابل فهم است.
سود نهفته: این توضیح ما را از بررسی سوال های دشوار در مورد آنچه می توانیم یاد بگیریم یا تغییر دهیم معاف می کند!
2️⃣به ما قطعیت کامل می دهد و حق به جانب می شویم.
سود نهفته: کسی به ما بدی کرده و ما رنج می بریم، این داستان را تاثیرگذار تعریف می کنیم!
3️⃣رنج معمولا حمایت و همدردی دیگران را جلب می کند.
سود نهفته: دوستان مان برایمان تارت میوه ای می آوردند و درد ما را تایید می کنند و اینها بسیار التیام بخش است!
مشکل اساسی: تبدیل شدن زخم به هویت باعث می شود دیگر برای التیام تلاش نکنیم و به جای اینکه با عقل و تدبیر از بحران بیرون بیاییم به آسیب وابسته می شویم، از آن سود می بریم و اجازه می دهیم که زندگی ما را مدت ها پس از گذشت آن اتفاق تعریف کند.
رویکرد شما چگونه است؟
وقتی اتفاق بدی رخ می دهد، آیا من به طور خودکار فرض می کنم شخص دیگری مقصر است؟
آیا اغلب خودم را در حال فکر کردن به این می بینم که "چرا من؟" یا "زندگی منصفانه نیست"؟
آیا حتی سال ها بعد، برای بخشیدن افرادی که به من آسیب رسانده اند، مشکل دارم؟
آیا بیشتر از حل کردن رنج هایم، به دنبال چسبیدن به آنها هستم؟
آیا این تجربه دردناک به بخش اصلی نحوه تعریف من از خودم تبدیل شده است؟
اشتباه نکنید، دردهای ما حقیقت دارد ما واقعا مورد ظلم قرار گرفته ایم. سوال مهم این است که آیا این آسیب به دریچه ای تبدیل شده است که از طریق آن به زندگی خود نگاه کنیم؟ اگر جواب بله باشد یعنی مسیری برای پیشرفت ایجاد شده است.
در خانه نمانید و سفر قهرمانی را آغاز کنید. به ندای درونتان پاسخ دهید، ریسک کنید اگر شکست خوردید از آن یاد بگیرید، کمک بگیرید و به حرکت رو به جلو ادامه دهید. راه خروج از ناتوانی همین مسیر است منتظر نمانید تا همه چیز شفاف شود تا راه را ببینید. حرکت کنید تا مسیر جدید خودش را به شما نشان دهد، مطمئن باشید چیزهای خوبی می بینید.
به تجربه دیده ام افرادی که از شکست ها و ناکامی های خود بیرون می آیند در مورد آنچه از دست رفته فکر نمی کنند، آنها حرکت می کنند، اقدام می کنند و مسیر را می سازند.
داستان آنها با این جمله شروع نمی شود: چرا این اتفاق افتاد؟
داستان آنها با این جمله شروع می شود: بعد از این چه کاری می توانم انجام دهم؟
تفاوت را احساس می کنید؟
اگر در توان تان هست بپذیرید و ببخشید. اسم ویکتور فرانکل را در این سال ها بسیار شنیده اید؛ او از هولوکاست جان سالم به در برد چون مشاهده کرد که همیشه نمی توانیم آنچه برایمان اتفاق میوفتد را انتخاب کنیم اما می توانیم واکنش خود را انتخاب کنیم. پذیرش با تشخیص این نکته آغاز میشود که گذشته قابل تغییر نیست و نشخوار فکری، آرزو کردن و... آنچه را که قبلاً اتفاق افتاده است را تغییر نخواهد داد.
منتظر عذرخواهی کسی نمانید، فردی که به شما بدی کرده ممکن است هرگز آن را نپذیرد و بدون پشیمانی زندگی کنند.
درس پنهانی آن رویداد را بیاموزید. از خودتان بپرسید: این تجربه چه چیزی به من آموخت؟
ما هرگز سختی ها را در زندگی انتخاب نمی کنیم، اما زندگی گاهی به زور آن را به ما تحمیل می کند پس بهتر است از آن درد، ناراحتی یا سختی درس بگیریم و از تکرار بن بست های گذشته جلوگیری کنیم.
ناخدای کشتی هیچ گاه طوفان را انتخاب نمی کند اما یاد می گیرد چگونه از همان باد در بادبان ها برای حرکت استفاده کند.
شما مسئول اتفاقاتی که برایتان افتاده نیستید، اما مسئول انتخاب واکنش تان هستید.
گذشته را نمی توان تغییر داد، اما می توان اجازه نداد آینده را کنترل کند.
زخم ها قرار نیست داستان زندگی شما باشند؛ آنها فقط یکی از فصل های آن هستند.
در پایان، این سؤال را از خودتان بپرسید:
«آیا می خواهم تمام عمر راوی دردهایم باشم، یا نویسنده فصل بعدی زندگی ام؟»