پست موقت

چو غنچه گرچه فروبستگیست کار جهان

تو همچو باد بهاری گره گشا می باش (حافظ)

 طبق برنامه ام قرار بود امروز آخرین قسمت گفتگوی همدلانه شفای زخم های تنهایی را منتشر کنم.

در این دو هفته ای که می دانید چگونه بر هم کدام از ما گذشت بارها به این موضوع فکر می کردم آیا تلاش ما برای داشتن یک زندگی خوب ارزشمند است؟ اینکه همیشه سعی کردیم از تمام بحران ها و شرایط سخت بیاموزیم و مجدد در مسیر زندگی قرار بگیریم.

نمی دانستم اصلا چیزهایی که می نویسم اهمیت دارد؟ هدف من از نوشتن به اشتراک گذاشتن تجربه های شخصی و مطالبی است که مطالعه می کنم. حس می کنم شاید کسی آنها را بخواند و تلنگری بخورد یا مسیر زندگی اش را تغییر دهد و ...

در روزهایی که گذشت به سختی می توانستم تمرکز داشته باشم و چیزی بنویسم هر چند چند پاراگراف نوشتم اما نمی دانستم آیا نوشته من به درد این روزهایی که اختیار و انتخابی متوجه ما نیست می خورد یا نه.

این پست را نوشتم تا بگویم تلاش کردم برای زندگی بهتر بنویسم اما نتوانستم آن را جمع و جور کنم.

قول می دهم که هفته آینده همین موقع آخرین قسمت را منتشر کنم.

زندگی ما در این آب و خاک است و با تمام مسائل و مشکلاتش باید در کنار هم تاب آوری مان را بیشتر کنیم و رو به جلو حرکت کنیم هر چند دشوار و سخت باشد.

ابتهاج می گوید:

بسان رود كه در نشيب دره سر به سنگ مي زند

رونده باش

اميد هيچ معجزي ز مرده نيست

 زنده باش