ویرگول
ورودثبت نام
سارا قرائي
سارا قرائيگاهي دوست دارم بنويسم
سارا قرائي
سارا قرائي
خواندن ۷ دقیقه·۷ روز پیش

نیلکوه؛ من آمدم اما نرسیدم!

به قول مولانا مدتی این مثنوی تاخیر شد.

قراری با خودم گذاشتم که هر دوهفته مطلبی در ویرگول بنویسم (البته اگر حوادث غیر قابل پیش بینی اتفاق نیوفتد!)

هفته قبل برای صعود به نیلکوه گالیکش رفته بودم و هر چه سعی کردم این مطلب را بنویسم نتوانستم. هر چند هدف من در این صفحه نوشتن مطالب مفید و روانکاوانه است اما خیلی دوست داشتم از این تجربه جدید کوهنوردی ام برایتان بگویم. احتمالا این نوشتار با مطالب قبلی این صفحه کمی متفاوت خواهد بود.

کوهنوردی را به توصیه دوست عزیزی حدود یک سال پیش شروع کرده ام و تقریبا هفته ای یک بار با همین دوست عزیز به کوه می رویم. هیچ وقت فکر نمی کردم بتوانم کوهنوردی کنم چون آن را کاری سخت و دست نیافتنی برای خودم می دیدم اما بعد از خریدن کفش و کوله (باتوم داشتیم) و همراه شدن با گروهی کوچک و اولین کوهنوردی حس کردم دیگر نمی توانم کوه را فراموش کنم و هر هفته دلم برایش تنگ می شود. آرام آرام تجهیزات کامل تر و بدنسازی هم اضافه شد.

تابستان که هوا گرم تر شده بود شب ها به کوه می رفتیم و بدون استفاده از هدلامپ با نور ماه پیمایش را انجام می دادیم. کسانیکه تجربه کوهنوردی در شب را را دارند خوب می دانند که شب چقدر متفاوت است و دیدن طلوع ماه وقتی در ارتفاع هستی بی نهایت زیباست.

فکر می کردم نمی‌توانم اما قدم برمی ‌داشتم

چند هفته پیش خیلی اتفاقی برنامه صعود نیلکوه را در صفحه یک باشگاه کوهنوردی دیدم، با دوستم مطرح کردم و قرار شد با گروه کوهنوردی به گالیکش برویم.

ما فقط توانستیم تا مرداب که ارتفاع 1050 متر داشت برویم و 250 متر آخر ماند. ما به قله نرسیدیم.

برنامه برای ما دو نفر خیلی سنگین بود البته از هشتاد و هشت نفر، حدود دوازده نفر در جان پناه مرداب باقی ماندند و بالاتر نرفتند.

تجربه چالشی و آموزنده ای برای من بود. بارها در طول مسیر حس کردم دیگر نمی توانم، شیب زیاد بود، باران تندی گرفت، مسیر جنگلی گل آلود شد و ... اما بعد از هر توقف چند دقیقه ای و نفس نفس زدن می دانستم که باید بروم و ادامه می دادم، من به سختی بالا می رفتم.

یاد گرفتم: با اینکه نمی توانستم و انرژی نداشتم اما می رفتم. وقتی فکر می کنیم نمی توانیم اما باز هم تا رسیدن می توانیم ادامه بدهیم هر چند به سختی، اما می توانیم. آخرین ذره انرژی مان از چیزی که فکر می کنیم بیشتر است.

 

اعتماد به ‌نفسمان به چالش کشیده شد

من و دوستم نیلکوه را دست کم گرفته بودیم و به انرژی و توان خودمان اطمینان زیادی داشتیم. البته فکر می کردیم 1300 متر ارتفاع زیادی نیست چون با ذهنیت خودمان 1500 متر را هم بالا رفته بودیم که البته محاسبه اولیه ما اشتباه بود.

صادقانه بگویم اگر محاسبه ما درست بود و از اول می دانستیم که قرار است با چه چیزی مواجه شویم هیچ وقت در این برنامه ثبت نام نمی کردیم. الان که یک هفته از این پیمایش نفس گیر می گذرد خوشحالم که نمی دانستم و رفتم چون اگر برنامه نیلکوه را نمی رفتیم متوجه خیلی از چیزهایی که نقطه ضعف و ایراد کارمان بود نمی شدیم.

یاد گرفتم: هیچ وقت تحت هیچ شرایطی فکر نکنیم که آمادگی کامل داریم و همیشه درصدی برای احتمال هایی که به ذهن مان نرسیده مدنظر قرار دهیم، مهمتر اینکه هیچ قله ای را کم اهمیت ندانیم و حرمت هر قله را حفظ کنیم.

کوه دشمن نیست آینه‌ ای از خود ماست

چند روز قبل فیلم Tenzing را دیدم، داستان واقعی یک شِرپای نپالی (تنزینگ نورگای) که همراه یک کوهنورد نیوزیلندی (ادموند هیلاری) برای اولین بار در سال 1953 کوه اورست را فتح کردند. آنها همراه یک گروه بریتانیایی بودند و در نهایت فقط این دو نفر توانستند صعود به کوه اورست را تمام کنند. تنزینگ در یکی از جان پناه ها متوجه شد که رئیس تیم کوهنوردی این صعود را جنگی تمام عیار می داند و اورست را دشمنی که باید به آن غلبه کرد. او جمله قشنگی به همنورد نیوزیلندی خود گفت: « ژومولانگما، (کوه اورست در زبان نپالی) دشمن نیست و ما جنگی با او نداریم، ژومولانگما خود ماست او استخوان و ما خون هستیم.» برایم این طرز نگاه جالب بود تنزینگ نورگای اورست را جدا از خودش نمی دید گویی از خودش عبور می کرد تا برسد.

نیلکوه سختی و چالش های زیادی داشت اما تلاش کردیم تا بتوانیم بالاتر برویم، من نگاه تنزینگ را نداشتم اما هر جا احساس می کردم دیگر نمی توانم قدم بعدی را بردارم با خودم می گفتم جرأت داشته باش، ناامید نشو، آرام تر برو اما ادامه بده (البته بارها هم گفتم غلط کردم!)

یاد گرفتم: وقتی با تمام سختی و ناتوانی توانستم به جان پناه مرداب برسم متوجه شدم که می توانم مسائل و مشکلات روی زمین را راحت تر حل کنم. نیروی جدیدی درونم متولد شده بود، حس کردم از این به بعد می توانم مشکلات را بزرگ نکنم و توانایی بیشتری برای رویارویی با آنها داشته باشم.

هنر به‌ موقع متوقف شدن

حدود ساعت 5:15 صبح که از روستای تراجیق به سمت نیلکوه حرکت کردیم تا ساعت 8:30 که به مرداب رسیدیم تمام راه که شیب تندی داشت و بسیار طولانی و طاقت فرسا بود را بدون توقف طی کردیم. تنها در ابتدای جنگل ده دقیقه استراحت کردیم و بعد از آن جان کندیم تا بالا برویم، باران که شروع شد ابتدا نم نم بود اما بعد از مدتی شدت گرفت و بالا رفتن برایمان سخت تر شد. هیرکانی با انبوهی از درختان بلوط و زمینی پوشیده از قارچ های بزرگ و رنگی زیبا بود، بهترین منظره پاییزی بود که می توانستم ببینم اما نمی دیدم. خیلی تلاش کردم زیبایی ها را بیشتر ببینم اما قادر نبودم چون تمام انرژی ام را برای بالا رفتن مصرف می کردم. به مرداب که رسیدیم باران همچنان می بارید و من خسته، درمانده و بی رمق کنار درختی نشستم و همان جا به سرپرست گروه گفتم دیگر نمی توانم ادامه بدهم.

-        دوستم گفت: «واقعا نرویم؟»

-        « رمقی برای من باقی نمانده اگر تو می خواهی و می توانی ادامه بده، من تمام شدم.»

دوستم ادامه نداد.

یاد گرفتم: رسیدن به قله برایمان مهم بود اما قرار نبود با کسی مسابقه بدهیم یا به هر قیمتی با تابلوی 1300 متر نیلکوه عکس بگیریم. وقتی بدن هشدار می دهد نمی تواند، باید آن را جدی گرفت. بهترین انتخاب همیشه رسیدن نیست، گاهی لازم است بمانی و توقف کنی تا آسیب نبینی و دیگران را هم به مخاطره نیندازی.

باید می‌ رفتم تا می فهمیدم

گروه بعد از صعود نیلکوه حدود ساعت 12:30 به مرداب رسیدند و ناهار خوردیم و قرار شد بعد از مختصر استراحتی مسیر را به سمت روستا برگردیم. برگشت هم به اندازه رفت دشوار بود، هر چند که زمین خشک شده بود و اثری از گل و لای صبح نبود اما زانوهای خسته ما بسیار ناتوان بودند. استقامت بدن من برای این پیمایش مناسب بود. من و دوستم ارتفاع زده نشدیم و زانوهایمان قفل نکرد (چند نفر در گروه دچار مشکل شدند) اما توان بدنمان به نزدیک صفر رسیده بود. دو ساعت و نیم طول کشید تا به روستا برسیم. در مسیر برگشت هزار بار با خودم تکرار کردم؛ باید بیشتر تحقیق و دقت می کردم، دیگر به اینجا نمی آیم، تمام شد من توانش را ندارم.

چند ساعت بعد با گالیکش و نیلکوه زیبا خداحافظی کردیم و به سمت خانه رهسپار شدیم. در راه به بدن خسته و زانوهای بی رمقم فکر می کردم و اینکه آیا ارزشش را داشت؟

یاد گرفتم: اگر بیشتر می دانستم به نیلکوه نمی رفتم، به نظرم گاهی بهتر است کمتر بدانیم تا اطلاعات زیاد و چالش و دشواری پیش رو ما را از تجربه کردن منصرف نکند. وقتی به عمق مساله شیرجه می زنی غرق نمی شوی تلاش می کنی و راهی پیدا می کنی، ممکن است آماده نباشی و جانت به لبت برسد اما اگر نمی آمدی هیچ وقت بیشتر یاد نمی گرفتی.

آنچه آموختم

نیلکوه برای من تنها یک موقعیت صعود نبود؛ فرصتی بود برای شناختن خودم، دیدن محدودیت‌ هایم و کشف توانایی‌ هایی که شاید تا پیش از این از وجودشان خبر نداشتم. یادآوری پر اهمیتی بود که: همیشه آن‌ قدرها که فکر می‌ کنیم آماده نیستیم، گاهی توانایی‌ هایمان را دست‌ کم می‌ گیریم و گاهی بیش از اندازه به خودمان اطمینان داریم.

به خوبی آموختم که ادامه دادن ارزشمند است، اما نه به هر قیمتی؛ همان‌ قدر که باید برای عبور از دشواری‌ ها شجاعت داشته باشیم، باید شهامت در زمان مناسب توقف کردن و پذیرفتن محدودیت‌ هایمان را هم داشته باشیم.

ما به قله نرسیدیم، اما دست خالی هم برنگشتیم. با تجربه‌ ای تازه و درس‌ هایی برگشتیم که شاید در هیچ کتابی نمی‌ توانستم به این شکل بیاموزم. به نظرم معنای واقعی بعضی سفرها همین است؛ پا گذاشتن در مسیری ناشناخته برای پیدا کردن چیزی در خودمان که پیش از آن نمی دانستیم.

از نیلکوه زیبا بسیار یاد گرفتم و امروز با قدرت می گویم: « بله، برای تمام چیزهایی که در مسیر آموختم ارزشش را داشت.»

آیا دوباره به نیلکوه بر می گردم؟ بعد از اینکه تمرین های استقامتی بیشتری انجام دادم، اشتباه های این صعود را جبران کردم و از کوهنوردهای حرفه ای راهنمایی گرفتم حتما به نیلکوه صعود خواهم کرد.

روانشناسیکوهنوردیرشد شخصیتجربهسفرنامه
۱
۰
سارا قرائي
سارا قرائي
گاهي دوست دارم بنويسم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید