
بخش اول را از اینجا مطالعه کنید.
آرون در هنگام فیلم گرفتن از خودش ناگهان صدایی می شود با قدرت تمام فریاد می زند تا شاید کسی صدای او را بشنود اما دوباره سکوت در دره حکمفرما می شود. او برای چند لحظه به فریادهای ضبط شده اش نگاه می کند و با خودش تکرار می کند تو نباید آن را از دست بدهی. به نظر شما چه چیزی را نباید از دست می داد؟ چون جواب ساده است آن را به خودتان واگذار می کنم.

او سعی می کند شب با شرایط بهتری بخوابد. (البته فقط محافظت از خود با طناب ها را بیشتر کرده بود).
خودش را در مهمانی دخترها (همان دو دختری که مسیرشان را گم کرده بودند و او راهنمای آنها شده بود) تصور می کرد، نوشیدنی های خنک، خوراکی، شادی و یک شب به یاد ماندنی. آرون نگاهی به بطری آب می اندازد تنها چند جرعه از آن باقی مانده بود.

وقتی در شرایط ناگواری قرار می گیریم ناخودآگاه خاطرات خوشایند یا تصوراتی به سراغمان می آید که اگر در وضعیت عادی بودیم هیچ گاه به آنها فکر نمی کردیم. می دانید چرا؟ چون فقط در شرایط بحران حس می کنیم که چه چیزهای خوبی داشتیم یا چه برنامه هایی می توانستیم داشته باشیم. اهمیت و ارزش آنها را در زمان خودشان درک نمی کنیم چون غرق در خوشی ها و لذت هستیم. حتی شاید برایمان کسالت و ملال داشته باشد چون همیشه در دسترس بوده اند. او می اندیشید که چقدر همه چیز را بدیهی و همیشگی فرض می کرده است.
آرون به یاد می آورد که چه راحت تماس های مادرش را برنمی داشت و تنها به پیام های او گوش می داد و بی تفاوت به کارهای خودش می پرداخت در حالیکه می توانست پاسخ بدهد.

زمانی که دیگر فرصتش را نداریم و یا خیلی دیر شده است می فهمیم که چه کارهایی را باید در اولویت قرار می دادیم اما به راحتی از کنارشان رد شدیم و کاملا بی اعتنا نسبت به آنها رفتار کرده ایم. گاهی زمان به ما دوباره این فرصت را می دهد که چیزی را جبران کنیم و متاسفانه گاهی تنها حسرت و رنج آن برایمان باقی می ماند. از امروز با خودتان عهد ببندید که از کنار کوچکترین و معمولی ترین مساله زندگی تان بی تفاوت عبور نکنید و بهترین کاری که می توانید انجام دهید را در زمان خودش انجام دهید.
آرون به یاد می آورد زمانی که برایان دوستش از او پرسید می خواهد کجا برود، او با اینکه مقصد را می دانست اما به دلیل غرور و خودبزرگ بینی پاسخی نداد. اگر دوستش می دانست حتما بعد از چند روز گروه نجاتی به دنبال او می فرستاد.

همان طور که ملاحظه می کنید کارگردان نگاه روانکاوانه به شخصیت آرون دارد. در هر لحظه که شرایط برای او دشوارتر می شود به یاد رفتارهای نادرستش می افتد. فکر می کنم برایتان پیش آمده که کاری را انجام ندادید و جایی گیر کردید و به خودتان قول دادید به محض رهایی از شرایط دیگر آن را رفتار را تکرار نخواهید کرد و درس گرفته اید. البته امیدوارم آموخته تان را به فراموشی نسپارید چون زندگی معلم سخت گیری است و تا یاد نگیرید دست از سرتان برنمی دارد!
این قسمت جهت یادآوری است چون می خواهم بخش سوم نظریه فروید، فراخود (Superego) را توضیح دهم:
نهاد (Id) در لحظات ابتدایی همان طور که کاملا واضح است آرون تحت تأثیر غرایز و تمایلات آنی خود قرار دارد؛ او بدون اطلاع به دیگران به طبیعت می رود و خطر را دستکم میگیرد. این رفتار نشاندهنده بخش نهاد شخصیت اوست که به دنبال لذت و هیجان است. این جنبه از شخصیت کاملاً ناخودآگاه است و شامل رفتارهای غریزی می شود.
خود (Ego) پس از گیر افتادن آرون با واقعیت روبهرو میشود و تلاش میکند با استفاده از منطق و تفکر مسئله را حل کند؛ از جمله تلاش برای آزاد کردن دستش و کمی بعد مدیریت آب و غذای محدودی که برایش باقی مانده است. این جنبه از شخصیت مسئول برخورد با واقعیت است.
فراخود (Superego) آرون دچار عذاب وجدان و بازنگری در روابطش با خانواده و دوستانش میشود. خاطرات و احساسات گناه، او را به بازاندیشی درباره سبک زندگی و انتخابهایش وا میدارد. این جنبه از شخصیت استانداردها و آرمان های اخلاقی درونی شده ای است که از والدین و جامعه به دست آورده ایم.
روز دوشنبه
آرون سعی می کند از مهارت های کوهنوردی اش استفاده کند تا سنگ را حرکت دهد اما باز هم موفق نمی شود. دوربینش را روشن می کند و دوباره از خودش فیلم می گیرد. او این بار می گوید که به چه چیزهایی دقت می کند که قبلا هیچ وقت توجهی به آنها نداشته است؛ مثل چند دقیقه نور آفتابی که با تمام وجود حسش می کند و اینکه چقدر گرمابخش است یا شاهینی که هر روز سر ساعتی خاص از بالای دره عبور می کند.

مشغله های روزمره کاملا توجه را از ما گرفته است، خصوصا اگر در جایی زندگی کنیم که همیشه در برهه حساس کنونی باشد!
ما وقت نداریم مکث کنیم و درنگی داشته باشیم تا از این شتاب دائمی و هر روزه اندکی دور شویم؛ آرام شویم تا بتوانیم نگاهی به زیبایی های اطراف مان بیندازیم آن پرنده زیبایی که هر روز سر ساعتی خاص کنار پنجره مان می نشیند یا اشعه های نور آفتاب که از لابه لای ساختمان های مرتفع برای دقایقی روی پرده اتاقمان می افتد. ما دیگر چیزی نمی بینیم و این موضوع را شاید روزی در تمنای دیدن و آهسته زندگی کردن در می یابیم که دیر شده است.
آرون می خواهد با چاقوی جیبی دستش را ببرد اما چاقو کندتر از این حرف هاست و پشیمان می شود.

جرات انجام کاری سخت به آسانی و راحتی حاصل نمی شود باید در شرایط اضطرار قرار بگیرید تا بتوانید تصمیم دشواری بگیرید و احساس کنید که چاره ای ندارید و باید بتوانید وگرنه ...
آرون در خیالش رعد و برق و بارانی تند را می بیند، در یک لحظه دره پر از آب می شود، سنگ حرکت می کند و او می تواند به سطح زمین برسد و خودش را با بدبختی به خانه دوستش می رساند. دوستی که گویا قدر محبتش را ندانسته و او را از خود رانده بود. (در خیالش آن دوست درب خانه اش را به روی او می بندد.)

اگر به هر دلیلی کسی را از خود رنجانده باشیم دلیلی ندارد زمانی که زار و خسته به آنها مراجعه می کنیم توقع داشته باشیم به خاطر شرایط بدمان گذشته و رفتارهای ما را فراموش کنند. آنها حق دارند دلشان برایمان نسوزد، چون روزی دلمان برایشان نسوخته و رهایشان کرده ایم.
آرون کم کم متوجه شد که چقدر رفتارهایش از روی غرور و خودخواهی بوده است. او با خودش فکر می کرد آیا دوباره فرصتی خواهد داشت که جبران کند؟ من از شما می پرسم آیا همیشه فرصتی دوباره در اختیار خواهیم داشت؟ ییادتان باشد زمانی که نسبت به خانواده یا دوستمان رفتار درستی در پیش نمی گیریم و غرق خودبزرگ بینی و مَنیت هستیم باید به آن فکر کنیم و نه زمانی که شرایط ناگزیرمان کرده است.
روز سه شنبه
آرون به شیوه برنامه های صبحگاهی با خودش مصاحبه می کند! در واقع مانند زمان هایی که خودمان سوال هایی را از خودمان می پرسیم و پاسخ می دهیم. من از این تکنیک زیاد استفاده می کنم و به شما اطمینان می دهم که بسیار سودمند است. امتحانش ضرری ندارد و خیلی ساده است.

در گشتالت درمانی به آن تکنیک صندلی خالی گفته می شود و روشی درمانی است که در آن فرد با شخصی فرضی یا جنبهای از خود گفتگو میکند. (مثلا جنبهای از خود روی صندلی نشسته است) این تکنیک به منظور بررسی احساسات، حل تعارض درونی، و کاهش استرس و اضطراب به کار میرود.
- آرون: «من فکر می کردم که قهرمان هستم و خودم از پس همه کارها بر می آیم.»
- صدای درون ذهن آرون: «چون فکر می کردی قهرمان هستی چیزی به کسی نگفتی؟ به هیچکس.»
- آرون: «کاملا درسته.»
- صدای درون ذهن آرون: «متاسفم»

روز چهارشنبه
ذخیره آب تقریبا تمام شده و ضربان قلب آرون شدت گرفته است. شارژ دوربین در حال تمام شدن است و او بارها دچار توهم می شود، تمام افرادی که آنها را از خود رنجانده روی کاناپه ای می بیند و از تک تک آنها عذرخواهی می کند. او در حالتی که گویی تازه از خوابی عمیق بیدار شده است به خودش می گوید:« تو همه این چیزهارو خودت انتخاب کردی. این سنگ در تمام طول زندگیم منتظرم بوده. تمام عمرم داشتم به سمتش حرکت می کردم. هر کاری که انجام می دادم منو به سمت این دره روانه می کرد.»

باتری دوربین تمام می شود آرون با ناامیدی ولی تسلیم ناپذیری می خواهد کار وحشتناک، دردآور و سختی را انجام دهد. کاری که در روزهای قبل احساس می کرد نمی تواند و ابزارش برای آن مناسب نیست. اما امروز او تصمیم دیگری گرفته است.

آرون با شیوه ای نامتعارف مجبور می شود دستش را بشکند! تصورش هم وحشتناک است. من این دقایق را درست ندیدم چون دستم تقریبا جلوی چشمم بود! آن قدرت درونی که در بخش اول از آن حرف زدم دقیقا همین جا به آرون کمک کرد تا این کار را انجام دهد. وقتی به معنای واقعی کلمه دچار استیصال و درماندگی می شوید اگر واقعا نخواهید تسلیم شرایط شوید و همچنان مصمم و با اراده بمانید با قدرت درونی خود ملاقات خواهید کرد. حتما از دوستان تان شنیده اید که گفته اند اگر در آن شرایط نبودم هیچوقت آن کار را انجام نمی دادم.

آرون به سختی از دره خارج می شود و خودش را به مسیر اصلی می رساند. خانواده ای به او کمک می کنند و در نهایت او نجات پیدا می کند و با هلی کوپتر راهی بیمارستان می شود.
داستان آرون رالستون سفری عمیق به درون روان انسان در شرایط بحرانی است. این که چگونه انسان میتواند با پذیرش واقعیت و بازنگری در گذشته حتی در سخت ترین موقعیت ها نیز راهی برای نجات و رشد پیدا کند.

درسهای کلیدی که از این فیلم آموختم
1- فراموش نکنید که قدر عزیزانتان را بدانید: شما یک زندگی دارید، آن را خوب زندگی کنید و به عزیزترین های زندگی تان بیشتر اهمیت دهید.
2- قدرت در ذهن شماست: قدرت فقط فیزیکی نیست بلکه بیشتر ذهنی است. اگر در خود انعطافپذیری داشته باشیم میتوانیم از وحشتناکترین شرایط بیرون بیاییم. دوران سخت بخشی از زندگی و گاهی اوقات اجتنابناپذیر است. میتوانیم آن را به عنوان یک مشکل یا فرصتی برای کشف قدرت پنهان خود ببینیم.
3- نعمتهای خود را بشمارید: در شرایط دشوار چیزهای خوبی که دارید را به خودتان یادآوری کنید. تسلیم شدن همیشه آسان ترین راه است سعی کنید بیشتر به خودتان انگیزه دهید تا توان ادامه دادن را داشته باشید.
4- حتی اگر کاملاً تنها هستید، ناامید نشوید: باید به خودتان کمک کنید، در هر موقعیتی دیگران را برای کمک به خود پیدا نخواهید کرد پس دست از تلاش کردن برندارید.
این بیت مولانا را جایی یادداشت کنید یا آن را حفظ کنید و در شرایط غیر قابل تحمل با خود تکرار کنید:
و اگر بر تو ببندد همه ره ها و گذرها
ره پنهان بنماید که کس آن را راه نداند
همه ما قدرت و شجاعت مبارزه را داریم. تنها تفاوت در افرادی که شجاع تر از دیگران به نظر میرسند این است که آنها به قدرت درونی خود پی برده اند و کمی بیشتر از دیگران به خودشان ایمان دارند. همه چیز در مورد درک قدرت درونی خودتان و پتانسیل شما در مواجهه با سختیها است.

به قول یک سخنران انگیزشی «زندگی آسان تر یا بخشنده تر نمی شود، ما قوی تر و مقاوم تر میشویم.»
منبع :