
امروز صبح که داشتم مثل همیشه در پارک نزدیک خانه میدویدم این منظره نظرم را جلب کرد. اولش فک کردم که این صحنه برایم آشناست و زیاد دیدمش، مثل کلماتی که در ذهن هستند اما نمیتوانی در لحظه بیانشان کنی چون واژهای برای آن پیدا نمیکنی، و سعی میکنی با جملات مختلف به تصویر بکشی تا بلکه آن بندهی خدا طرف مقابلت، عالِم غیب گردد و تیری به نشان زند و آنچه مدنظرت است را بگوید، دقیقا چنین حسی رو داشتم. در حین دویدم بدجور ذهنم را درگیر خودش کرده بود و هر بار که به این قسمت پارک میرسیدم بیشتر برام عجیب میشد که چرا این گربه بالای درخت رفته است و قصدی برای پایین آمدن ندارد؟ البته تلاش هم کردم که بتوانم متقاعدش کنم تا بیاید پایین و مثل یک گربهی خوب روی چمنها پرسه بزند اما هرچه اصرار میکردم که پایین آید اصلا تکانی نمیخورد، جدی جدی اون بالا احساس راحتی میکرد. سریع ازش عکسی گرفتم و در فضای اینستاگرام با این جمله به اشتراک گذاشتم که: ”وقتی راه زندگیت را کلا اشتباه میروی، تبدیل میشوی به گربهی افسردهی بالای درخت که به کلاغ بودنت اصرار داری اما اگه تکان کوچیکی بخوری از آن بالا پرت میشوی پایین.“
آن روز را با مرور گاه و بیگاه آن تصویر گذراندم، که چه نشانهی جالبی بود و چقدر این گربه به واقعیت زندگیِ خیلی از ما شباهت داشت! اینکه از خودمون و آنچه که هستیم راضی نیستیم و مدام میخواهیم مشابه با دیگران رفتار کنیم، فکر کنیم، حتی سبک لباس پوشیدن و رشتهی تحصیلی و مسیر فکری و شغل آیندمون را هم با نظرات دیگران انتخاب میکنیم تا بلکه اینطوری با تائیدهایی که میگیریم بیشتر خودمون رو دوست داشته باشیم و راضیتر باشیم، حتی این ضرب المثل معروف که، خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو، دستاویزی شده برای سوءاستفاده و توجیه ایستادنهای بی دلیلمان در صفهای طولانی که بعضا حتی نمیدونیم در انتها قرار است چه چیزی نصیبمان شود. دریغ از اینکه متوجه باشیم اینطوری فقط وصلهی ناجوری میشویم به یقهی زندگی که با هیچ روفویی هم زیبا نیست و همیشه حس عدم تعلق را القا میکند. این گزارهی« خودت باش» آنقدر کلیشهای و تکراری شده که اثر واقعیاش را از دست داده و بیان مجددش هم لطفی ندارد جز حس آشنایی قدیمی که عدم حضورش هم حتی حس نمیشود. اما شده یکبار با خود صادقانه بگوییم که من چقدر به خود واقعیم شبیه و نزدیک هستم؟ آیا آن نمای زیبایی که پشت ویترین به نمایش عموم گزاشتیم را خود عمیقا تائید میکنیم و خریدارش هستیم؟
نکند گربهی بالای درخت باشیم و بیخبر از آن.