لاکان در سمینار ۱۰ پایان روانکاوی را آنجا میداند که آنالیزان فراسوی همانندسازی با روانکاو خود رود. این بدین معناست که ” او دیگر سوژهای نیست که فرض میشود بداند” . دیگری بزرگ اینجا منحل گشته است، از برج عاج سقوط کرده و روانکاو در این مرحله برای آنالیزان خود تبدیل به ابژهی a میشود. بنابراین روانکاو باید در پایان فرآیند روانکاوی به اشغال جایگاه تفاله رضایت دهد تا آنالیزان بتواند با بعد واقع خویش مواجه شود. چنانچه لاکان متذکر میشود روانکاو به لطف پذیرش همین خفت است که به مرتبهی قدیس نزدیک میگردد!
درباره منبع:
لاکان، روانشناسی ایگو و پایان روانکاوی - اکری، الن شریدان - ترجمه فریده عیسیوند

درباره تصویر:
Spring in artist's studio - Leon Wyczolkowski - 1931
.