غریزه ی مرگ نیرویی پیچیده و مختلط است. با غریزه ی زندگی در هم می آمیزد، همراه با او عمل می نماید و در برخی مواقع تنها به عنوان روی دیگر غریزه ی زندگی ظاهر می شود. یا همچون وسیله و ابزاری جهت عمل او به روی صحنه می آید. غریزه ی مرگ، عبارت است از نفی مطلق، بازگشت اشیاء به نقطه ی صفر، به خلاء مطلق، تا به این وسیله از آن سوی این مطلق، آغازی دوباره بیافریند. از این نظر غریزه ی مرگ به مانند نیرویی ظاهر نخواهد شد که در مقابل و مخالفت با غریزه ی زندگی قرار گرفته باشد، بلکه خود غریزه ای آفریشنگر است و به عنوان نیروی زندگی بخش ظهور خواهد نمود. غریزه ی مرگ، غریزه ای برای در هم شکستن مرز هاست، میلی ست که توقف و مانع را نمی شناسد و قدرتِ در هم شکستن هر گونه اقتداری را دارد. همان نیرویی ست که ما را به سوی براندازی و برهم زدن نظام نمادین می راند. [سوژه ی انقلابی می خواهد ورای نظم و هر گونه نظامی، آزادی خود را به دست بیاورد.] براندازی که میتواند تمامی شیوه های تفسیر را از بین ببرد. یعنی تصفیه ی کامل فضای موجود. یعنی نفی رادیکالی که در ورای آن افق تولد جدیدی قابل رویت است و "امکان های غیر تاریخی" را به تصویر می کشد. به این ترتیب غریزه ی مرگ می تواند راه را برای "تولد دوباره" ، "آغاز نمودن از آغاز" ، "برگردان چیزها به نقطه ی صفر " و "آماده سازی فضا برای نظمنمادین جدید" فراهم نماید.
آیا با لاکان می شود انقلابی بود؟
بختیار علی - ترجمه سردار محمدی