قبلا داستان تلخ ترین شب زندگی ام را با شما به اشتراگ گذاشتم.گفتم که همه چیز عادی بود و آرامش(قبل از طوفان) قلب تمام خانواده را پر کرده بود و صبح دیگر....
من هیچ وقت فرصت خداحافظی از پدرم را نداشتم.خیلی از کارهای مان نیمه تمام ماند.چهل دقیقه ی آخر سینمایی تلقین هنوز مانده بود.حرف های ناگفته،قرار های انجام نشده،کارهای باقی مانده، همه و همه خاکستری شدند بر روی سنگ قبرش.

دنیا پر شده بود از اگر می دانستم های نا تمام.
اگر میدانستم که قرار است ناگهانی پر بکشی و ما را اسیر تنهایی کنی، کمتر درس می خواندم تا بیشتر کنار تو باشم.
آرام تر حرکت می کردم تا بیشتر نگاهت کنم.
همه ی حرف هایم را کنار می گذاشتم و فقط می گفتم که چه قدر دوستت دارم.
اگر می دانستم عمر همنشینی ما به کوتاهی پانزده سال هست،مهربان تر می بودم،خواسته هایم را کمتر می کردم و بیشتر خواسته های تو را اجابت می کردم.
بیشتر عشق می ورزیدم و کمتر محبت می طلبیدم.
اگر می دانستم ایم آخرین شربت زعفرانی است که برایت درست می کنم،کمی بیشتر دقت می کردم.دقت می کردم که شیرینی شربت به اندازه ی تلخی زندگی ما بعد از تو باشد،دقت می کردم که خنکای شربت به قدری باشد که حرارت آتش رفتنت را خاموش کند.
اگر می دانستم آخرین شامی است که کنار هم می خوریم،وقتی پرسیدی شادی مان را با چه خوراکی صرف کنیم؟به جای فوری غذای محبوبم را نام بردن،با کمی تامل برای آخرین بار دل تو را به مراد می رساندم.
اگر می دانستم که این آخرین شبی است که می توانیم در یک هوا نفس بکشیم، به جای خواب، شب را با سر مستی کنار تو سحر می کردم.
وهزاران اگر دیگر...
از دست دادن سخت است اما گمان می کردم بی خبر از دست دادن سخت تر.تا اینکه اولین فصل کتاب تلستوی و مبل بنفش را خواندم.برای اولین بار از زبان نینا سنکوییچ فهمیدم که کم کم از دست دادن چقدر می تواند
تلخ باشد.با اینکه خواهرش مدت ها درگیر سرطان بوده و همه می دانستند که او چهل وشش سالگی اش را نخواهید دید ولی بازهم مرگ او برای همه ی اعضای خانواده "ناگهانی" و شوکه کننده بود.
این اولین بار بود که فهمیدم بی خبر از دست دادن را مزایایی است که به ظاهر آگاه از دست دادن ندارد.اولین بار بود که توانستم از زاویه ای متفاوت و چشم اندازی وارونه به سوگ نگاه کنم.این قدرت کتاب های خوب است؛ به شما امکان می دهند بیشتر از عمر خود زندگی کنید.
درست است که اگر از قبل بدانی که عزیزت قرار است غروب کند و غم در زندگی ات طلوع، فرصتی داری برای خداحافظی،فرصتی داری که بگویی چقدر دوستش داری.شانسی برای اینکه از او طلب حلالیت کنی برای همه ی ثانیه هایی که حرفی زدی که نباید،نگاه هایی کردی که نباید و درآخر دلی را شکستی که نباید...
اما فکرش را بکن.چه حسی دارد که بدانی همه ی زندگی ات دارد از دست می رود اما نتوانی کاری کنی که جلویش را بگیری,عزیزت ذره ذره آب شود و تو نتوانی کاری کنی، که آخرین تصویری که از او در ذهنت می ماند،تصویری باشد از بدنی نحیف با استخوانی نرم روی تختی در بیمارستان...
اینکه تو همه ی اینها را میدانی به کنار .اما هم بازی کودکی ات می داند که رفتی است،ترس دارد و تو نمی توانی این ترس را به جای او تحمل کنی .می خواهی کاری برایش بکنی تا لاقل این آخرین روزهای پر درد زندگی اش را با ذهنی آرام بگذراند ولی نمی توانی کاری کنی و فقط باید نظاره کنی و زبان به دهن بگیری....
دوباره برگشتیم به همان حرف همیشگی.فقدان هرکس درست مانند عشق منحصر به فرد است.چرا که ما آدم ها متفاوت به دنیا می آیم ،متفاوت زندگی می کنیم، متفاوت شادی می کنیم ، متفاوت غمگین می شویم و متفاوت می میریم و متفاوت از دست می دهیم...
و شاید همین تفاوت ها باشد که دنیا را به محلی برای زندگی تبدیل می کند....