
اثر محمد حسین مهدویان
یادداشت سارا عبدی منفرد
در نیمهشب آخرین روز خرداد ۱۴۰۴، در خیابان بیستوسوم یوسفآباد، آدمها جایی میان مرگ و زندگی قرار میگیرند؛ جایی که میتوان آن را برزخ نامید. برزخ همینجاست؛ جایی که آدمها باید تصمیم بگیرند. این فقط یک داستان نیست، بلکه روایتی واقعی از زندگی مردمی است که برای یافتن پناه و ادامه زندگی، به آغوش تهران پناه میآورند.
فیلمنامه با قصهای خوب، آرام و ملایم، در قالب ژانر درام اجتماعی شکل گرفته است. داستان به مسائل و مشکلاتی میپردازد که بخشی از زندگی واقعی مردم را دربرمیگیرد و تلاش میکند مخاطب را با دغدغهها و شرایط شخصیتها همراه کند.
موسیقی فیلم نیز بهدرستی انتخاب شده و هماهنگی خوبی با فضای داستان و تصاویر دارد. موسیقی در کنار روایت، به ایجاد حس و حال مناسب کمک کرده و در جذب مخاطب تأثیرگذار است.
کارگردانی نیز از نقاط قابل توجه فیلم است. کارگردان با تجربهای که در ساخت فیلم دارد و با تکیه بر فیلمنامهای مناسب، توانسته روایت داستان را به شکلی قابلقبول به تصویر بکشد و مخاطب را با فضای فیلم همراه کند.
در فیلم از بازیگران خوبی استفاده شده است و بازیها نیز در مجموع قابلقبول و هماهنگ با فضای اثر هستند. بازیگران توانستهاند شخصیتهای داستان را باورپذیرتر کنند و احساسات و دغدغههای آنها را به مخاطب منتقل کنند.
در نهایت، با فیلمی آرام و ملایم در ژانر درام اجتماعی روبهرو هستیم؛ اثری که از واقعیت الهام گرفته و تلاش میکند حرف دل مردم را بیان کند. فیلم به مسائل و مشکلات اجتماعی میپردازد و از خلال زندگی شخصیتهایش، تصویری از بخشی از جامعه و آدمهایی ارائه میدهد که در میان سختیها، ناچارند برای زندگی و آینده خود تصمیم بگیرند.