ما سه شنبه صبحها یه جلسه برای کل آزمایشگاه داریم و این جلسه خیلی جدی٫ درست و حسابی و البته طولانیه و معمولا ۳ ساعت طول میکشه. اگر بتونم لااقل نصف جلسه رو گوش کنم کلی چیز یاد میگیرم از جمله نکته های جالب مقاله های جدید٫ متدها و ابزارهای جدید٫ نحوه فکر کردن پژوهشگرایی که کار با کیفیت تولید میکنن و تفکر انتقادی به موضوع قابل بحث و صد البته پیشرفت پروژه یکی از اعضای تیم. اما حقیقت اینه که من نمیتونم تمرکز کنم. راستش فکر میکنم از کل این ۱۸۰ دقیقه٫ من فقط ده دقیقه اش رو تمرکز میکنم(یا حتی کمتر). این عدم تمرکز چندتا احساس ناخوشایند رو با هم بهم منتقل میکنه:
۱) اینکه دارم وقتم رو تلف میکنم و فرصت یادگیری رو از دست میدم.
۲) اینکه چقدر کم بلدم!و کی قراره فرصت کنم همه اینارو یاد بگیرم؟!
۳) چقدر من از کار تخصصی اعضای تیم دورم و حرفای اینارو نمیفهمم! من چقدر کم بلدم...
تقریبا نصف بیشتر جلسه رو در حال نقشه چیدن برای هفته بعدیم هستم و دارم رویاپردازی میکنم که چقدر هفته دیگه قراره با تمرکز بیشتر به همه چی گوش کنم و از همون اول بحث رو دنبال کنم...اما راستش همونموقع خودم میفهمم که اینا همش بازی ذهنمه چراکه اگر من واقعا اینقدر شیفته تمرکز هستم همون لحظه و همون موقع اینکار رو میکنم اما چرا نمیکنم؟!

فکر میکنم یکی از دلایل اصلی این مساله ADHD یا سندرم اختلال حواس نیست! بلکه درد ناشی از افکاری هست که دائم تو ذهنم میچرخه. اون درد ناشی از خودسرزنشی دائم من هست که بهم میگه تو کافی نیستی٫ نمیفهمی٫ نمیتونی و خب راحت ترین راه برای قطع کردن این صداها٫ پاک کردن صورت مساله اس یعنی حواس پرتی اختیاری از جلسه. دارم فکر میکنم به اینکه چطور میتونم این درد رو کم و کمتر کنم؟ شاید باید هدفم و نیستم از شرکت در جلسه رو تغییر بدم. یعنی نباید با رویکرد اینکه دارم میرم جلسه یه چیزی یاد بگیرم برم جلسه! بلکه باید با رویکرد٬ میرم جلسه تا نیم ساعت هرچی گفته شد یادداشت کنم برم جلسه. این که تمرکزم رو بگذارم روی کار و نه روی کیفیت کار و نتیجه. نتیجه و یادگیری دست من نیست ولی این کار یعنی تمرکز دستمه!
اینم درس امروزم بود و نتیجه تفکراتم در زمان خودم با خودم!