هفته پیش٫ سه شنبه٫ آخرین پستم رو نوشتم در مورد پیچیدگی های عدم تمرکز. من اون پست رو در زمانی از روز که به ارتباط خودم با خودم تخصیص داده ام٫ نوشتم. اما تا همین امروز چیزی ننوشتم و در واقع هیچ زمانی رو در روز با خودم سپری نکردم.امروز دقیقا یک هفته است که من هیچ زمانی رو با خودم به تنهایی نگذروندم. زمانهای زیادی بودند که سرم شلوغ نبوده و تنها بوده ام اما زمانم رو روی کار با گوشی و اینستا و فیلم دیدن گذاشته ام.
میخوام برگردم به چیزی که اول سال با خودم طی کردم و اون سپری کردن زمانی در هر روز برای ارتباط با خودم هست. محور اصلی هویتم٫ خودم هستم. خیلی مهمه که من با خودم ارتباط یک به یک داشته باشم و دائما از احوالات خودم آگاه باشم و خودم رو بشناسم.
ناآگاهی از خودم:
۱) محور اصلی هویتم رو تحت تاثیر قرار میده.
۲) همونطور که بارها تجربه کرده ام٫ به من احساس گمگشتگی عمیقی میده که در مود و حال عمومی زندگیم اثر میگذاره.
۳) ذهنم رو شبیه اتوبانی میکنه که کلی فکر بلاتکلیف وسط اتوبان پارک شدن و جا برای رد شدن و جاری شدن افکار وجود نداره.
با اینکه من از این مساله آگاهم و میدونم چقدر ارتباط خودم با خودم بهم کمک میکنه٫ اما وسط شلوغیهای زندگی٫ اولین چیزی که از جعبه زندگیم بیرون میافته٫ زمان خودم با خودم هست. شاید عجیب به نظر بیاد اما شناختن خودم انگار سختترین کار هست برام.

میخوام زمام خودم با خودم رو پیچ کنم به دیوار زندگیم. تو این زمان میخوام بدون حضور نفر سوم (تلوزیون و موبایلم برای من حکم نفر سوم رو دارن) خودم با خودم تنها باشم و دست خودم رو بگیرم و با دغدغه های٫ فکرها٫ علایق و چاره جویی های خودم روبرو بشم.