اکنون روزها است که مهرم را در ترنم سکوتم به سویش روان می سازم، که سخن جایز نیست.
لحظه لحظه شوق خواستنش را در وجودم پنهان می کنم و گاه لبریز می شوم و ناگاه به «آهی» راز دلم فاش می شود.
این «آه» می سوزاندم،
اما «آه» را دوست دارم! که از عمق جانم می آید و آرزوی «او» را در دل دارد...