نجوای مرگزارِ درناها، چه غریبانه قایقهای سوخته را در انزوا آسوده خیال میکند.
نفس میکشم!
این را در خونابهای هجرت، هر دور و غریبی میشنید؛ نفس تنگ و تنگتر میشد اما بیگانگان دل نازک نمیکردند.
دروغ به دَم کردنِ چای و باطل و منافق، به تماشای کوچِ ماهیها میپرداختند: کاش همانند آنها بیخیال بودم.
در ابتدا به شما گفتم، تاریکی شادی میبخشید به جان دریدهها! اما چه زمان؟ آن هنگام که قایق سرخِ گمشده، کورسوی نور را میان نفسِ لالههای سرخ میشنود؛ اما سوخته! دل من تو این غربت و دوریها سوخته، ترک خورده، شکسته.
من شکستهام و ملالت میکند تاریکی زخمهایم را، سپس همچو مادری تن پارهام را میبوسد و میرود. کورسوی امیدی که خطاب شد، مدتی کنار ما لِنگ روی لنگ می اندازد و سحر نشده می رود.
از دنیا چه انتظار داری؟ ماندگاری وهم و رویا؟!
روزهای خوش میروند و تو، هرچه قدر هم که زیبا باشی، شاد باشی...
همچو درنایی به تنگ آمده و سینه پاره، میان خونابههای علفزار خواهی مرد و اگر اندکی صبر کنی، نوری از میان ابرهای کبود، تو را دوباره متولد خواهد کرد و دوباره و بارهایی دیگر.
دنیا همینقدر پوچ است.