« جدا شدن از عشق، یا کورکورانه به آن تن دادن»
دنیا جای بهتری میشد اگر در سینهی «انسانها» جای قلب، خدا تکهای از منطقِ عقل را قرار میداد و رنگِ منحوس و نامفهومِ «عشق» را، به دیارِ فراموشی آنچنان هدایت میکرد که گویی هرگز چنین احساسی به عنوانِ دستگاه تولیدِ رنجهای پنهان شده در پسِ نقابِ زیبایی، در جهانِ مضحک نبوده.
میخواهم صادقانه بگویم که انتهای دیوانگیست؛ دلدادهها در ابتدا و انتهای مسیر، معشوقِ خود را خدای خویش میخوانند غافل از آنکه، در طریقِ مستاصل، مغموم و پریشان شدن قدم برمیدارند.
شادیها و خوشبختیهایم را در خطوطِ درهم فشردهی چهرهای که تنها خدا میداند تا چه اندازه به آن علاقه دارم گم کردهام و از صفر نه، بلکه از منهای بینهایت باید شروع کنم!
در دیارِ عشاق توانم را جا گذاشتهام و آسان نیست کسی را دوست نداشته باشی، هنگامی که صمیمانهترین لحظات را کنارش گذراندهای.
میخواهم زخمی که بر قلبم نشسته است را از سینهام وا بِکنم اما، نه میتوانم دل بکنم و نه قلبم را دور بیاندازم؛ شاید بشود که شبی شفقت را به جایگاهِ تیره بختیهای گذشته دعوت کنم و به جای طغیان، به جای سوگ و به جای مرحوم شدن، فراموشی را انتخاب کنم.
راستش، ایمان آوردهام به لیچارِ «پناهِ آن آبادی» که میگفت:«آدم یک نفر را که از دست بدهد، دلش برای نکات ریزِ بسیاری تنگ میشود و دیوار را، به خاطرِ رنگ میزند.»
کارِ حیاتم از همهی دیوانه بازی گذشته بود و چنان برای چشمهایش از غرور مست بودم که احساس میکردم، خدایان باید روی نوکِ پنجههایشان قد بلندی کنند تا به نصفِ هیکلِ من برسند.
آگاهم که خلقتان از خواندنِ نگاشتهی سرشار از اندوهم به تنگ آمده و شنیدنِ افسوسِ بیصدایم را تمنا میکنید؛ بگذارید اکنون که در آستانهی خودکشی هستم آخرین خواستهام را مطرح کنم.
لعنتیهای خوش شانس، اینکه از چنگم در آوردهاید معشوقِ شما نیست، خودم سروده بودمش.
«لطفا مراقبش باشید».