روحیهی یاوه اندیش و نرمش به یک باره خشکیده بود.به خیالش متوجهی مطلب بود اما قضیه عکس مخیلهاش بود.حامی این احوال و اوضاع منسوب ، دهاتی صفتانی بود که حواشیام به گرد آمده بودند.نمیدانم چرا و چه شد که مطالعه را به کلی کنار گذاشتم و عاقبت مقصودم به احساسات پوچی که هرگز عقل منسوب به آن نیت نمیکرد.هنر بلغور کردن چرت و پرت بود که جای تمامی آن یاده و اندیشههای کبریایِ مرا گرفته بود.
به عقل خویش درآمده بود که باید مطیعِ نفس نهان و سپوزکارهی خویش شوم! این روز ها تنها اندوه است که از چهرهام میبارد حال لب به لب باز نمیکنم که بگویم مطلب را فهمیدهام ، آگاهم که اینها برای مشتی آدم های مفت خور و بیمعنیست که در اطرافم پراکنده شدند.همهشان شیر حرام خوردهاند ، چه حقهی کثیفی!
آزرده و ملولم که سرشت خود را بالاخره به قافیه باختم ، دلتنگِ آن منِ پیشینم که سلول به سلولش را یک پارچه عزم بود که پرداخته بود :)
پ.ن : خودمو میگم...