
این روزها که تقریبا همگی مجبور شدهایم از خانه کار کنیم و گرفتار حال و روز عجیبی هستیم، من زیاد یاد دوران فریلنسریام میافتم. اتفاقهایی که برای بعضی از دوستان میافتد و تجربههایی نسبتا مشترک با آن دوران من، باعث شد تصمیم بگیرم کمی درباره این موضوع بنویسم که فریلنسرها هم واقعا زندگی دارند و تعهدی ندارند که هر ساعتی از شبانهروز آنلاین باشند و کار شما را تحویل دهند. البته جسارت نشود! داستان کارمندانی که پیش از این ماجرای کرونای لعنتی در دفتر شرکت کار میکردند و حالا به اجبار ریموت شدهاند فرق دارد و آنها باید در ساعاتی که مقرر شده آنلاین باشند و کار کنند و به کسی هم مربوط نیست که مثلا مجبورند غذا بپزند و یا لوله آب خانهشان ترکیده و باید بالای سر تعمیرکار باشند.
اینها به کنار. میخواستم از فریلنسری بگویم. شغلی که یعنی شما با هیچ شرکتی قرارداد ندارید، بیمه نیستید و ممکن است هر لحظه دیگر نیازی به همکاری با شما نباشد. دروغ چرا، من فریلنسری را با ترس و لرز شروع کردم. ترس از ثابت نبودن درآمد ماهیانه و ددلاینهایی که فقط برای تحویل کار معنا داشتند و تحویل کار لزوما به معنای دریافت پول نبود. اما با تمام سختیهایی که داشت ادامه دادم و راستش هر روز که میگذشت علاقهام به این مدل کار کردن بیشتر میشد و خوشحال بودم که درگیر مفهومی به نام مرخصی گرفتن نیستم و حتی یک جایی با خودم گفتم دیگه کارمندی بی کارمندی! اما خب نشد که بشود. چون همانطور که احتمالا میدانید، عدهای به فریلنسرها به عنوان فردی کاملا در دسترس نگاه میکنند و از نگاه آنها ایرادی ندارد که ساعت ده شب از او بخواهند «این پنج خط کوتاه» را بنویسد چون یکهو یادشان افتاده. یا مثلا عدهای دیگر فکر میکنند فلانی که حالا دستش به جایی بند نیست، پس بگذار وقتی روزمهاش را کامل بررسی کردیم و نمونه کارهاش را دیدیم و در مورد شرایط کار به توافق رسیدیم، به اسم تست ازش یکی دو تا متن بگیریم و بعد بهش بگوییم که کارهای تو با استاندارهای ما سازگاری ندارد و موفق باشی و خداحافظ! (با دست به فرد مورد نظر اشاره نمیکنم)
خلاصه که اینها و چیزهایی شبیه به اینها باعث شد تا من فریلنسری را بوسیده و کنار بگذارم و باز سمت کارمندی بروم که خب رفتن جذابی بود و شاید نقطه عطفی در زندگی حرفهای من. همه اینها را گفتم که بگویم بله، فریلنسرها هم زندگی دارند. خوب است به وقت و چارچوب زندگی آنها احترام بگذاریم. کسی که فریلنس کار میکند، لزوما فردی نیست که توانایی و قابلیت پیدا کردن یک شغل ثابت را ندارد. کسی است که دوست دارد زمانبندی آزادتری داشته باشد و با فکر بازتری، در محلی که دوست دارد کار کند.