او در من بود و من در او.
ما در هم تنیده شده بودیم؛هیچگاه مهجور و فارغ از یکدیگر نبودیم.
هنگامی که مجالمان باهم سپری میشد دنیا میایستاد و به نظارهی شادی ما مینشست، گاهی حتی تمام تعادلات را برهم میزد و با ما همراه میشد، دیگران را نیز با ما همراه میکرد.
کار برای انجام دادن و خاطره ساختن زیاد بود و وقت کم.
وقتی باهم بودیم معنای غم احساس نمیشد، غم در جایی که ما حضور داشتیم معنای خود را از دست میداد و معشوقِ باوفای شادی میشد.
ما تمامِ هم بودیم، تمام آن چیزی که نیاز داشتیم و تمام آن چیزی که دنیا قرار بود نیاز داشته باشد.
دیگران مثابه ما نبودند و جز با خود با هیچکس دیگری درهم نمیافتادیم.
آن شادی فقط هنگامی که ما در محضر یکدیگر حضور داشتیم به وجود میآمد؛ مختص ما بود و در آن لحظات رنگ و رایحه دیگری داشت!