در مباحث مدیریت، بسیار از اهمیت تیمسازی صحبت شده و دورهها و کلاسها و کتابها در این باره وجود دارد و مدیران به ضرورت آن واقف هستند، پس چرا آنقدر که باید موفق نیستیم؟
هستند مدیران و سرپرستانی که به جای تیم ساختن، دستپرورده و سرسپرده پرورش میدهند. شاید این موضوع آگاهانه نیست و به ذات انسانی ما برمیگردد که علاقهمند قدرت، توجه و احترام است و برای آلوده شدن به آن هم نیاز نیست حتما مدیر یا سرپرست باشید، اما زمانی این موضوع حساستر میشود که که یک مدیر یا سرپرست نتوانسته باشد بر این میل انسانی خود پیروز شود و به سمت این موضوع حرکت کند.
اگر علیرغم علم به شایسته نبودن یک همکار فقط به این دلیل که شما را تایید میکند او را ارتقا میدهید، اگر در هنگام جذب و مصاحبه شاخصهای مدنظر شغل برایتان کماهمیتتر از خشنودی فلانی از شماست یا نمره ارزیابی عملکرد شخصی را بالاتر میدهید چون دوستی آن شخص برایتان پر رنگتر از بهرهوری او در تیمتان است، شما در حال نوچهپروری هستی.
اطمینان داشته باشید افراد تحت مدیریت و سرپرستی شما هوشمندی دارند و متوجه میشوند، پس اعتبار و وجه و برندی که در طولانی مدت از مدیریت سالم خود خواهید ساخت را فدای لذتهای کوتاه مدت نکنید.
ساختن یک تیم منسجم و همراه کردن افراد با خودتان قواعد خاص خودش را دارد، لطفا آن را با نوچهپروری اشتباه نگیرید.
#به_قلم_ساناز