بسیاری از مدیران جوان هنوز در پی اثبات خودشان به خودشان هستند و این حالت عدم خودباوری عارضههای زیادی برای تیم خواهد داشت.
این افراد معمولا ایدههای شما را به اسم خودشان میزنند، انتقاد پذیری کمی دارند و از توسعه دادن شما به شدت هراسانند.
مدیریت در سادهترین معنای آن، یعنی پیشبرد کارها از طریق دیگران، بدیهی است هر چقدر یک مدیر در پیشبرد کارها از طریق افراد متخصص تیمش بهتر عمل کند، مدیر بهتری خواهد بود. اما چرا یک مدیر به عوض مدیریت وارد بازی خطرناک رقابت میشود که انتهای آن تنها فروپاشی تیمش خواهد بود؟
تجربه کار و دوستی با موسسین و رهبران سازمانی، به من ثابت کرده، افرادی که دستاوردهای بزرگ دارند و خود را منشا اثر میدانند، انتقاد پذیرتر، توسعه دهنده تر و دارای خصوصیات رهبری بیشتری نسبت به کسانی هستند که در حالی به جایگاه مدیریت رسیدهاند که هنوز به خود باوری لازم دست نیافته بودند. زیرا دستاوردهایشان به قدری هست که انتقاد از آنها باعث آشفتگیشان نمیشود، میدانند هر چقدر کامل باشند، ممکن است دیگری از آنها بهتر عمل کند، پس به جای رقابت با او، برای افزایش توان تیم از او کمک میگیرند، آنها میدانند جانشینپروری ضرورتی برای توسعه خودشان است.
اگر چنین خصوصیاتی را در خود نمییابید، لطفا استعفا بدهید. مدیریت و رهبری تنها یک جایگاه نیست بلکه یک منش است.
#به-قلم-ساناز