این بهترین توصیه من برای تشویق دوستی بود که میخواستم حتما در مسابقه برنده شود! و شد.
برای تشویق یکی از دوستانم در مسابقات انتخابی دوچرخه سواری رفته بودم؛ حواشی حواس پرت کن در مسابقات زیاد است و در مسابقات مهمتر، بیشتر! (و بیشتر از آن در زندگی عادی) و مهمترین کاری که در این شرایط باید انجام داد تمرکز ذهن به تنها و مهمترین کاریست که باید انجام شود؛ رکاب زدن.

در کتاب بی همتای "از خوب به عالی" اثر "جیم کالینز" مفهومی به نام جوجه تیغی مطرح میشود. جوجه تیغی ها الگو افراد موفقی هستند که میدانند چه میخواهند و به سمت آن حرکت میکنند. مهمترین تفاوت آن ها با دسته دوم آدم ها یعنی روباه ها در این است که جوجه تیغی ها تمام حواشی را در ذهن و در عمل خود کامل از بین میبرند. به عبارتی ساده تر نه تنها به سمت هدف خود حرکت میکنند بلکه هیچ کاری به غیر از آن هم انجام نمیدهند. اگر این بخش بی نظیر از کتاب خارق العاده "جیم کالینز" را تا به حال نخوانده اید؛ این لطف را از خودتان دریغ نکنید :)

پیدا کردن اینکه چه کاری را باید انجام داد و تمرکز کردن فقط روی آن، خیلی وقت ها به همین سادگی ها هم نیست! مثلا همین مسابقات دوچرخه سواری:
- میتوان روی برنده شدن تمرکز کرد؛ خیلی هم خوب است! به هر حال هدف همین است؛ باید برنده شد! چه چیزی بهتر از تمرکز روی هدف می تواند باشد؟
اما مشکل اصلی تمرکز روی برنده شدن، این است که "برنده شدن" کار نیست! برنده شدن یک موقعیت است که در اثر انجام یک سری از کارها گاهی به دست می آید (و گاهی هم به دست نمی آید)؛ مشکلِ متمرکز ماندن روی برنده شدن همین عبارت ساده است که بعد از آن تمرکز، مغز ما به سمت سوال "چگونه" سُر می خورد: "چگونه برنده شوم؟"
- خوب برای برنده شدن باید از همه جلو زد. میتوان با جلو زدن از یک نفر شروع کرد، تمرکز را روی جلو زدن از یک نفر می گذاریم! خیلی هم خوب است؛ به این میگویند داشتن هدف کوچک (کوتاه مدت) در راستای هدف بزرگ. بزن بریم از یک نفر جلو بزنیم...
خوب نفر بعدی کجاست؟ کجاها سرعتش را کم میکند؟ چطور میتوان از او جلو زد؟
پاسخ به این حواشی فکری از تمرکز مغز ما می کاهد و در نتیجه انرژی که میتوانستیم صرف کار مفید تری کنیم صرف پیدا کردن رقیبمان در مسابقه کرده ایم!
کار مفید و ساده ما در مسابقات دوچرخه سواری فقط رکاب زدن است! کاری در راستای هدف اصلی، به اندازه کافی کوچک و آنقدر ساده که کمترین حاشیه ممکن را برایمان ایجاد کند. فقط کافیست یک دور دیگر رکاب را با تمام قدرت بچرخانید و بعد از آن یک دور دیگر...
در مرحله بعد باید ذهن خود را در برابر موفقیت ها و شکست ها کنترل کنیم؛ بله کاملا درست خواندید! در برابر هر دو هم موفقیت و هم شکست! درست است ما تا به حال مطالب زیادی درباره مواجهه با شکست، تلاش بعد از شکست و ادامه دادن تا موفقیت خوانده ایم، شنیده ایم و یا اینکه روی خودمان کار کرده ایم تا یاد بگیریم. اما اگر تا به حال به موفقیت بزرگی یا موفقیتی که آرزو آن را داشته اید و برای مدت طولانی ای آن را هدف قرارداده بودید رسیده باشید؛ حتما می دانید زندگی پس از موفقیت هم پوچ، بی ارزش و دشوار میشود! حتی گاهی سخت از زنگی بعد از شکست چرا که ما به آن کمتر عادت داریم و بلند شدن بعد از موفقیت را کمتر تجربه کرده ایمو کمتر یاد گرفته ایم. در همین راستا شما را به دیدن تجربه رخوت بعد از شکست و راهکار مقابله با آن در سخنرانی خانم الیزابت گیلبرت در جشنواره ایده های تد دعوت میکنم.
پس باید بتوانید بعد هر شکست یا موفقیت دوباره به همان عملکرد ساده، بی حاشیه و کوچک خود را در راستای هدف اصلی برگردید و باز هم فقط رکاب بزنید!
پس:
چرا؟
ممکن است برایتان سوال شود که زندگی که مسابقه نیست! چرا باید همیشه رکاب بزنیم؟
نه نیست؛ نه من اینطور فکر میکنم نه می خواهم شما را به اینطور فکر کردن سوق دهم...
زندگی اصلا مسابقه نیست؛ قرار هم نیست باشد؛ قرار نیست شما خودتان را از لذت موفقیت محروم کنید یا اینکه تمام عمر را رکاب بزنید! چون حتی ممکن است تمام عمر رکاب بزنید و برنده نشوید! چرا که حتما تا به حال فهمیده اید که دست بالای دست بسیار است و ممکن است دیگری ای پیدا شود که علاوه بر قدرت کنترل ذهن قدرت عضلاتش از شما بیشتر باشد؛ اما وقتی هدف خود را رکاب زدن گذاشته اید و همواره برایش تلاش کرده اید دیگر چیزی برای افسوس خوردن که شخصا معتقدم مانعی اساسی برای ادامه زندگی ست (حتما باید در مورد این هم بنویسم) باقی نگذاشته اید.
ممکن است بخواهید به هدفی خاص دست پیدا کنید یا نخواهید (که اگر نمی خواهید شخصا درکی از چگونه زنده ماندن تان ندارم) اما اگر هدف خاصی دارید فقط رکاب بزنید!
ببینید چه هدفی دارید، و بعد از آن ببنید الآن (فقط همین الآن) چه کاری میتوانید برای آن انجام دهید؟
ونه تنها آن کار را انجام دهید، بلکه "فقط همان کار را انجام دهید". پس:
و لطفا:
و فقط رکاب بزنید.