عجیب است ، امید مفهوم عجیبی است، فکرش را بکن این ماشین ها این مردم این اصناف ، من ، تو این مغازه دار ها به چه امیدی زنده ایم ؟ به چه امیدی راه میرویم؟ به چه امیدی غذا میخوریم؟ به چه امیدی بیدار میشویم؟
به امید روزی که بمیریم و جهانی دیگر را ببینیم؟
اینهمه امید برای پایان است؟
پایانی که هیچ معلوم نیست بعد از آن تار یکیست یا روشنایی؟
هزاران هزار انسان هزاران آرزو و امید و عشق همگی انتظار پایان را میکشند؟
از منظر من کلمه ای به نام نا امیدی وجود ندارد ،
حتی کسی که قصد جان خود را میکند هم به امید رفتن به جهانی بهتر چنین کاری را انجام میدهد جهانی خالی از رنج ها و درد های این جهان ، جهانی خالی از انسان های پست ، خالی از ظلم و خالی از ستم
ولیک،این انتظار ها به کجا منتهی میشوند؟
من و تو و جهان و میلیون ها سوال بی جواب در برابر هیچ؟ یا…………..!