میخواهم طبق معمول جمله ام را با سوالی کوچک آغاز کنم :
آیا می ارزید؟
شاید در نگاه اول بسیار ساده بنظر برسد اما با کمی دقت و اندکی تفکر متوجه خواهی شد که این جمله ی بنظر ساده در ظاهر، درواقع غنی از مفاهیم و معانی بسیار زیادی است ! بله اینطور است
سوالی است که بعد از هر سخنی بعد از هر کاری اجبار است که از خود بپرسیم و حداقل این خوبی را در حق خود انجام دهیم.
آیا میدانید و حواستان هست که همه ی ما در حال مرگ هستیم ؟ همین الان که در حال نوشتن این متن هستم حدود سی ثانیه به مرگ نزدیک تر شده ام
و هی نزدیک تر و نزدیک تر !
یک روز خواهد رسید که این زبان و دهان دیگر طعمی نچشد
یک روز خواهد رسید که این چشم ها دیگر نای دیدن نداشته باشند
یک روز خواهد رسید این پاهایی که راه میرفتند و می دویدند دیگر توان راه رفتن نخواهند داشت
این دست ها توان حرکت و این قلب توان تپش را از دست خواهد داد
آیا می ارزید به اینهمه عذاب و استرسی که بر خود و بر روح خود نثار کرده ایم ؟
ممکن است همین حالا که در حال نوشتن هستم این نوشته ناقص بماند و دار فانی را وداع بگویم !
آیا ارزید؟ تمامی کار هایی که کردیم تمامی انتقام هایی که گرفتیم و تمامی راه هایی که رفتیم
آیا واقعا ارزش یک ثانیه از عمر محدودمان را داشت؟
بسیار ظلم کردهایم بر این جسم
ظلم کرده ایم بر این چشم ها
ظلم کرده ایم بر این دست ها و پاها
به این سرشت زیبا ظلم کرده ایم
نمیخواهم نوشته ام را ناقص رها کنم حرف های زیادی برای گفتن دارم
رنج ها و افکار آزار دهنده ی بسیاری چشم انتظار بیان شدن هستند نه الزاما بوسیله ی زبان بلکه توسط همین نگارش ساده بوسیله ی همین دست ها
دنیای عجیبیست به دورانی رسیده ایم در جایی که لازم به سخن است لال میشویم و مینویسیم و درجایی که نیاز به نوشتن است بیهوده سخن میگوئیم
همهی حرف ها گفته نمیشوند و همه ی گفته ها نوشته نمیشوند
در هر حال بگذریم ، من میگذرم شماهم بگذرید، چاره ای نداریم ولی امیدواریم
اکنون شما بگوئید:
آیا می ارزید؟ آیا ارزشش را داشت؟!