شایدبهشت

خب؟سنا صحبت میکنه.
نویسندهٔ کوچکِ من،
من همچنان تو را در دور ترین نقطهٔ ذهنم می‌بینم، می‌خوانم،نفس می‌کشم.

نشد بشم اون شازده..

نجوایی خیالی گوشم را وادار به سوت کشیدن میکند.

می‌برتت از این شهر سرد..

قلبم را به تپش می‌اندازد و خاطرات را در ذهنم یادآوری می‌کند. همان خاطراتی که قرار بود دست نخورده باقی بمانند.

تو اگه بی من بهتری ترجیح میدم بری..

ملودی آنقدر قوی میشود که چشمانم را خیس می‌کند.چشمانی که فکر می‌کردیم برایشان اشکی نمانده.

ولی قبل رفتنت بیا دستمو بگیر..

دلتنگی را در دست هایم حس میکنم.انگار که می‌خواهند دست شخصی را ببلعند.انگار که در آستانهٔ گریه کردن هستند.

من قول میدم بهت،یجا شاید بهشت..ما بازم باهمیم

برای مایی که به یاد نمی‌آورم اشک می‌ریزم.لعنت!
آنقدر دروغ گفته ام که آنها را مثل یک حقیقت شیرین قبول می‌کنم!
البته بماند که در داستان ما هیچ شیرینی یا حقیقتی نبود..
تو؟یک خیال بودی.
نزدیک اما خیالی.
قابل پرستش اما..خیالی.
تو را همانطور که لایقش بودی خواندم و پرستیدم..اما تو فقط یک خیال بودی)

نشد بدم دنیامو برا خنده هات
نشد بیای فرش کنم کوچه رو برات
نشد زمین برقصه با سازمون
نشد نری، نبری قلبمو همرات..
تو میری ولی،
شعر میشی تو کتابم.
یه رؤیای من
توی خوابم)

ملودی مرا مجبور به نوشتن کرد.درست همان موقع که در گوشم پخش شد و ذهنم را ویران کرد،قلم دست گرفتم و تو را نوشتم.
بجای دستانت، قلم دستم را پر میکند.بجای تنت..کاغذ.
موسیقی درستی را انتخاب کردی.‌
برای یادآوری خودت، موسیقی درستی را انتخاب کردی.

هیچ هم زیبا نبودی. من تو را زیبا گریه کردم. من تو را زیبا نوشتم.من تو را زیبا کشیدم. و در آخر،من تو را زیبا در آغوش کشیدم..
حتی یک خیال زیبا هم نبودی.به تو می‌گویند هوس.هوس..
.
.
پیچکِ غم دیده‌ی من..
راستش را بگو.بذر جدید کاشته‌ای یا همان پیچکِ من هستی؟

من اینجام.