درد ها

آدم گـاهی ، میان درد کشیـدن و نکشیـدن می‌مـاند. جایـی میان جراحـتِ عمیـقی که به استـخوان می‌رسد و زخمـی که با آن خـو گرفته. زخـم‌ها به‌طـرز فجـیعی فرامـوش نمی‌کنند و مـدام یادآور گذشته‌اند. گذشته. درواقـع هر آدمـی هرجـا که جـا بزند می‌تواند گذشته‌اش را فرامـوش کند ، اما تبعـات اعمـالی که در گذشته مرتکـب شده همیشه با او می‌مـاند. هرچقـدر هم که تکذیـب کردنش راحت‌تر باشد ، تـاوانِ سخـت‌تری دارد. و با این حـال تو مجبور به تکرارِ گذشته‌ای اگر در زمـانی که بایـد ، از آن نگـذری. در کل سخت‌ترین قسمت زخـم‌ها نیستند بلکه سخت‌ترین قسمت قبـول کردن این است که بخـاطر گذشته‌ ، مدام مجبـور به تـاوان دادن هستی. تـاوان‌هایی که زخـم می‌زنند و زخم‌هایی که هیچـوقت التـیام نمی‌یابندو صـرفا عـادت می‌شوند. ما همیشه در تلـاشیم که از عـادت هایمان فـرار کنیم