هر شب، تیک تیک ساعت بدجور میره روی مخم. حاضرم قسم بخورم وقتی سعی میکنم افکارمو مرتب کنم تا بتونم دو ساعتم که شده چشم روی هم بزار، صداش بیشتر میشه. هرچقدر بلند تر نفس میکشم ، هرچقدر این پهلو به اون پهلو میشم ، هرچقدر بالشتی که توی بغل گرفتمو چنگ میزنم خفه نمیشه. به خودم میامو میبینم فقط تیک تاک ساعت نیست که روی اعصابمه. نبض لعنتی قلبم که با ساعت همراه شده هم بدجور روی مخم رژه میره. چی میشد اگه یه شب منو به حال خودم رها میکردن؟ چرا حداقل مرتب نمیزنن؟ چرا خفه نمیشن؟ چجوری ممکنه توی چاردیواری به این کوچیکی این همه سروصدا باشه؟ چجوری ممکنه تیکتاک ساعت بخواد از قلبم پیشی بگیره، قلبم از ساعت؟

مثل یه برق گرفته از روی تخت بلند شد. دست دراز کرد و ساعت رو از روی دیوار جدا کرد. با دستای لرزونش ساعت رو برگردوند و سعی کرد تا باتریهاشو بیرون بکشه و وقتی دید زیادی داره طول میکشه، بی درنگ ساعتو روی زمین کوبید. برای لحظه ای همهچیز ساکت شد. زیاد دووم نیاورد. ضربان قلبش بازی مسخرش رو از نو گرفت. بینظم تر از قبل. و این دفعه صداهایی که مطمئن نبود توهمه یا که چی سرش بلند شدن حالا از قبل هم تنها تر شدی
توی این روزا خیلی بیشتر از قبل مراقب خودتون باشید.شب بخیر