
《تنهایی در جمع》معمولا ناخوشایند است؛اما نه برای او
شاید ترجیح می داد در کنج اتاق/جهان خودش تنها می بود،.
اما کافهی مدرسه آنقدر ها هم بد نبود.
پتوس های از در و دیوار آویزان بودند.نور خورشید که همه جا را روشن کرده بود و بوی قهوه..
قلم سیاه را روان روی کاغذ حرکت میداد و تخیلاتش را روی کاغذ می آورد.
صدای موسیقی را بیشتر کرد و حالا متصل به دنیایی دِگَر بود،
دنیایی که دَرِش،او تنها آدم است.هیچ آدم دیگری در آن دنیا وجود ندارد.
دنیایی که خدای رنگین کمون ادارهاش میکند.
دنیایی که پر است از درختان سرسبز که شاخه هایشان را در هم کشیده اند و مانع برخورد مستقیم افتاب با سطح زمین میشوند.
دنیایی که دَرِش کسی با چوب به دنبال گربه ها یا سگ ها نمی افتد.
دنیایی که...
ناگهان؛
دنیای او محو شد
موزیک هم قطع شد
《هعی اینجا چیکار میکنی ده دقیقهس از زنگ کلاس گذشته هاااا》
مثل برق گرفته ها میدوید.
در پله های مدرسه انقدر دوید که پایش پیچ خورد!اما همچنان میدوید
در کلاس را زد و درجا وارد شد.تا خواست زبان باز کند...《برو همونجا که تا الان بودی》از خدا خواسته در کلاس را محکم بست
توی راهرو خلوط مدرسه یا بهتره است بگویم پاتوقش نشست و موزیک را برای بار دوم پلی کرد.
《دنیایمن،برگشتم》

درود فراوان. این تفکر من (بنده انواع و اقسام مختلف تنهایی رو با گوشت و پوست و استخوان حس کردم) راجعبه تنهایی توی جمعه. توی یه جامعه سمی هیچ اجباری به اجتماعی بودن نیست و تنهایی توی همچین جمعی، خیلی خیلی میتونه آرامش بخش باشه.
____________________^_^_____________________