
گم شدن چیز خوبی نیست.احساس سردرگمی،بی هدفی،ترس از آینده و...از جمله تهدید های این بلای طبیعی است.
همه چیز مبهم است.
مسیر های ذهن،مه آلود است و همین امر موجب شده پیام های عصبی بهم برخورد کنند و بیشترشان به مقصد نرسند.
تصمیم گیری دشوار شده است.
قدرت توجه،مانند پرنده ای وحشت زده،از شاخه ای به شاخه دیگر میپرد.
پیشروی بیشتر،از عمق فاجعه نمیکاهد،بر آن می افزاید:احتمالات وحشتناک،اتفاقاتی که رخ دادنشان حتمی است ولی من آمادگی اش را ندارم و...
گویی قطاری از ریل خارج شده و واگن های آن سرگردان به اطراف دشت پرتاب شده اند.هرکدام بی هدف روی زمین کشیده میشوند و معلوم نیست کدام از دره سقوط کرده و منفجر میشود یا کدام به درخت بزرگی برخورد میکند یا کدام ...
آنتروپی در جریان است.
بیگ بنگی به اندازه یک پیام الکتریکی در مغز رخ داده است.
باید منتظر بود.
باید سرد شدن و آرام گرفتن این انفجار را نظاره کرد.
ذهنم خاکستر شده است.
منتظر ققنوسی هستم که نوید شروعی تازه را میدهد.
افکار هرگز نمیمیرند...