
نسخه الکترونیکی این کتاب را دارم و هنوز تمام نکرده ام.با این حال میخواهم یادداشتی کوتاه بنویسم از دیدگاه خودم در باب چیز هایی که این کتاب در بر دارد و برایم جذاب است.عنوان کامل این کتاب:«شغل خوب،شغل پوچ-رهبری،غرقگی و خلق معنا» ست و نویسنده آن:میهای چیکسنت میهای.
علاقه من به غرقگی یا کار عمیق(کتابی با همین نام به نویسندگی کال نیوپورت وجود دارد) از زمانی بیشتر شد که متوجه شدم ذره ای پیوستگی و عمق در کارهایم وجود ندارد... . که البته کشف جدیدی نبود و من سالهاست بر روی سطح کارها،خودم را این سو و آن سو میکشم و تا به حال غرق نشده ام! طوریکه گاهی به یقین میرسم که عملا هیچ مهارتی و تخصصی ندارم و از ترس موج ها ،تمام عمرم در ساحل لم داده ام!با این حال،بر خودم واجب دانستم اگر قرار باشد سیستم خودم را ارتقا دهم،حتما روی تمرکز و عمیق بودنم کار کنم.
این کتاب تنها به موضوع غرقگی نمیپردازد،بلکه آنرا متصل میکند به رضایت و خشنودی کار کردن و فعالیت داشتن.اینکه اگر همه میتوانستند در جهتی پیش بروند که اولا در آن راه احساس رضایت و نسبت به آن کار کشش و علاقه دارند و ثانیا این کارشان موجب منفعت و سود رسانی به دنیا و انسان ها میشود،دیگر کمتر کسی پیدا میشد که شغلش،او را پژمرده ساخته و پارچ های پر از سود و پول نیز او را شاداب نمیکند!
-انجام کاری که به آن تمایل داریم،همیشه لذت و شادی را به همراه دارد.
-احساسات ما زمانی برانگیخته میشوند که بر اساس توانایی هایمان زندگی کنیم و این چیزی است که باعث ایجاد تمایز و منجر به تکامل میشود.
اینجاست که خود شناسی اهمیت دارد.اینکه بدانی کجا هستی و میخواهی کجا بروی (و چگونه بروی).
از نظر من،تلاش برای رسیدن به هدف،از داشتن هدف مهمتر است.تلاشی که فرد علاقمند به کاری خاص برای ماهر شدن در آن میکند،دیر یا زود موجب ارتقای سطح مهارت وی و پیچیده تر شدن خواهد شد.فقط باید قدم برداشت و شاخه ها را کنار زد :)