اوائلش
روزهای اوّل است. صبحها دلم میخواهد زیرِ پتو حبس شوم و پتکِ واقعیتی که پاندول وار می خورد توی سرم را، ندید بگیرم. اداره که می رسم، بعد از مبادله ی اخبارِ هولناکِ روزِ قبل با همکاران - اخباری که اختلاطشان با وحشتِ بی اندازه ی من، ترکیبِ عجیبی از یاس و ترس را به دست داده - پشتِ میز می نشینم. دَبلیو.اِچ.اُ را روی گوشی بالا می آورم، مسابقه طور دستورالعمل های بهداشتی را ترجمه می کنم و می ریزم توی گروه واتساپِ خانوادگی مان. من آدمِ بحران های معمولی ترم، این یکی دیگر خیلی عجیب غریب است پس فکر نمی کنم هیچ رقمه بتوانم از پسش بربیایم. چشم دوختنم به رقمِ صعودیِ آمار مبتلایان و درگذشتگان، چنان مُصّرانه و منظم صورت می گیرد، انگار که در کاهش و بهبودِ آن کوچکترین اثری داشته باشد. ساده لوحانه به خودم وعده ی دو سه هفته ی آینده و پایانِ مصیبتِ وارده را می دهم چون، فقط می خواهم دلم خوش باشد وَلو به همین انکارِ خام دستانه. من، فقط می خواهم دَرکِ این تلخیِ مُهلک را به تعویق بیندازم.
بَعدتَرَش
کمی بعدتر است. حدوداً یک ماه بعد. دیگر همان وقتی رسیده که توی اخبار مدام دارند از گروه های پرخطر حرف می زنند. حالا دیگر بجز ترس، غم و خشم هم جای خودشان را حسابی توی دلم پهن کرده اَند و "بیماری زمینه ای، بیماری زمینه ای، بیماری زمینه ای" پس زمینه ی مغموم و رُعب اَنگیزِ ذهنِ من شده است. هر آنچه از داده و نداده که عقلِ گوشی اَم قد داده را، خوانده اَم و بدبختانه همگی معتقدند، کیسِ بسیارِ مستعدِ مُردن به حساب می آیم چراکه حداقلِ حاویِ سه عدد عاملِ زمینه ایِ لعنتی می باشم. وامصیبتاگویان، گوشی به دست می شوم و به اُمیدِ شنیدنِ "نه عزیزم، تو؟ تو که نمی میری" به دکترم پیام می دهم. حالا منطقِ سرکشم - پوزخند به لب، یک دست به کمر- می پرسد: "مگر دکترت علمِ غیب دارد؟" و در واقع تنها کمکِ دکتر به منِ مایوس، ادای جمله ی بسیار کوتاه و بی اثرِ "نگران نباش عزیزم" است. از طبیبان نا اُمید، از زندگی دست شُسته، کم کم خودم را آماده ی اجرای سمفونی ِتراژیکِ وداع می کنم.
رستگاری اَش
همان خردادی که همه امید داشتیم از از اِسارت آزادمان می کند، از راه رسیده و گره از گره باز نشده هیچ، بد از بدتر هم شده. به اینجا که می رسم زِره از تَن می کَنم، هر آنچه از اسلحه و مهمات که مهیا کرده بودم، به گوشه ای پرت می کنم و به مرگ، این قدیمیِ شکست ناپذیر سرِ تسلیم فرو می آورم، می پَذیرَمَش و به آغوشْ گرمْ می فِشارَمَش. از خودم می پرسم: "تویی که سالهای رفته اَت را زنده گی نکرده ای، برایت چه فرقی می کند الآن بِرَوی یا چهل سال بعد؟" و امان از آن دَمی، که اَفسوسِ نَزیستن ها، چنان یقه اَت را سِفت بِچَسبَد که نتوانی لب به دفاع باز کنی. اینجای کار، گناه هم، به قافله ی دردمندِ احساساتم ملحق می شود. حالا من و غم و ترس و گناه و خشم، همه سیاه پوش و سوگواریم برای تمامِ روزها و فرصت هایی که مفت مفت، از چنگشان دادیم. عزا که تمام می شود دست به زمین می زنم، بلند می شوم، افتان و خیزان به راه می زنم. جرئه جرئه، لقمه لقمه زنده گی را از سر می گیرم. با فردا و دیروز کارِ زیادی ندارم، هدفْ زیستنِ همین ساعت های پیشِ روست، همین امروزِ امروز.
جهانِ جدیدِ صد و پنجاه گِرَمی اَش
سی سال دویده و رسیده به روزگاری که دوری و دوستی کردن، شده فضیلت. حالا یوتیوبِ تو شده جوابِ همه ی چطور؟هایش، گام شمارَت، شده همان پایه ای که بخاطرِ نداشتنش، سالها ورزش را پشتِ گوش انداخته بود. حالا اویِ منزوی ترین، واتساپِ تو را باز می کند - شجاعانه و بی چشمداشت - عشق می فرستد برای این و آن. حالا اویی که می گفت: "داستان خواندن هم شد کار؟"، کتابخوانِ تو شده لالاییِ چشمهای بی تابَش، وقتی هر شب با داستانِ آدم های افسانه ها به خواب میبری شان. حالا تویی که سالهای سال، همه همراه میخواندندت، شدی همراهِ واقعی روز و شَبَش. تو شدی مرهم دلتنگی هاش وقتی بابا از لا به لای آلبوم های ترک خورده، تاریخِ خاندان را بیرون می کشد و نشانش می دهد. تو شدی مرهمِ زخمِ ندیدنِ راهْ دوریها، وقتی توی دلت مَحفلِ خنده و شب نشینی می گیرند، سرکیف می شوند و تَهِ دلشان، از هنوزْ داشتنِ همدیگر، کَلّه کَلّه قند آب می شود. تو شدی مُسَکنِ روانِ خسته اَش، وقتی نواهای رنگ به رنگِ اسپاتیفایَت را توی گوشهاش پِلِی می کنی. تو شدی مَرجعَش، وقتی آب به آتشِ یک کلاغ چهل کلاغِ سطحی ها می پاشی. تو شدی التیام بخشِ اضطراب های گاه و بیگاهش وقتی با معلوماتت نور می پاشی به مجهولاتش و یادش می آوری که کاه هم، توی تاریکی میشود کوه.
حالا دیگر تویی که شدی همراهش، همراهِ واقعی اَش.
همراهِ شب های ترس و وحشتِ من،
همراهِ ساعت های اَشک و آهِ من،
همراهِ دقایقِ لبریز از دردِ من،
همراه روزگارانِ صلح و سکونِ من،
دَمَت گرم، که دِلگرمَم کردی.
سایه اَت مستدام رفیق جان.
