ویرگول
ورودثبت نام
سَمیوس بلایت
سَمیوس بلایت.Existence, the divine art
سَمیوس بلایت
سَمیوس بلایت
خواندن ۹ دقیقه·۵ ماه پیش

زندگی دو نفری

وقتی هنوز مدرسه نمی‌رفتم، عاشق کارتون سیندرلا بودم. همیشه از مامان و بابام میخواستم برام نقاشی عروس و داماد بکشن (پدرم همیشه برای داماد گوش های دراز می‌کشید، اون موقع ها میخندیدم و فکر می کردم از وابستگی و عشق زیادش به منه. اواخر نوجوونیم بود که فهمیدم منظورش این می‌تونه باشه که هرکس حاضر شه باهام ازدواج کنه... اهم بلانسبت واقعا😂)

توی دوران نوجوونیم این مسائل کاملا از سرم افتاد. تنها زوج غیر حقیقی که دوستشون داشتم(و دارم) آنه شرلی و گیلبرت بلایت بودن. نه کراشی زدم و نه هیچوقت فانتزی ساختم؛ سرم فقط گرم درس و کتاب و دوستام بود. البته علاقه به ازدواج و عشق و... کاملا طبیعیه ولی من خوشم میومد که اینجوری نیستم، سندرم متفاوت بودن و این حرفا.

ولی

الان دارم به یک سالگی ازدواجم نزدیک می‌شم!

جدای از اینکه انجام دادنش اون هم در این زمان برای خودم و همه خیلی متفاوت و عجیب بود(زمانی دوران آشناییمون شروع شد که داشتم برای دومین کنکور میخوندم و رویای رشته ها و دانشگاه های مختلف رو توی سرم می‌پروروندم)، الان بعد از این مدت کوتاه، می‌خواستم درمورد بعضی باور هایی که راجع به زندگی مشترک داشتم(یا از بقیه شنیدم) و اشتباه بود صحبت کنم.(این موارد احتمالا فرد به فرد متفاوت باشن و هر کسی یه تجربه ای داره)

۱. واقعا زندگی آدم به قبل و بعدش تقسیم میشه؟

من انتظار زیادی از ازدواج داشتم.. تصور میکردم حیاتی ترین تصمیمیه که تو زندگیم میگیرم و تک به تک جزئیات زندگیم رو تحت تاثیر قرار میده. به همین دلیل استرس نسبتا زیادی براش داشتم و حتی دلم نمیخواست تا یک دهه دیگه بهش فکر کنم تا وقتی کاملا بزرگ شدم..

فکر میکردم خوندن خطبه‌ی عقد مثل طلسم یا ورده و همون لحظه قراره حس متفاوتی به زندگی داشته باشی. اما خب، واقعا ناامید شدم، انقدر که چیز ساده‌ای بود😂

و درمورد تاثیر خود زندگی مشترک روی زندگی شخص، درسته که بستگی به اخلاقیات طرف مقابل داره، اما درست مثل خانواده، همسر هم شخصیه که زمان زیادی باهاش میگذرونی، همین.(البته درسته که نوع رابطه و نیاز ها و .. جور دیگه‌ایه، اما طبیعتش مثل یه عضو خانواده همونقدر قابل قبول و راحته)

ازدواج قرار نیست کاملا شکل و مسیر زندگی دونفر رو تغییر بده و یه مسیر جدید مشترک بسازه، فقط قراره دو تا مسیر متفاوت کنار هم ادامه داشته باشن و گاهی وقتا باهم تطابق داده بشن.(البته خودتون میدونید که چیزهای اصلی زندگی مثل سطح فرهنگی و مالی و اعتقادی و ... ترجیحا باید مثل هم باشن)

۲. معیارام واقعا تاثیر داشت؟

قبل از دوران آشنایی و ازدواجم، رابطه‌ای با جنس مخالفم نداشتم و هیچوقت به چشم تحلیلگرانه به زوج های اطرافم نگاه نکرده بودم. نمیدونستم واقعا چی مهمه. واسه همین فقط هر چی خودم تو روزمره دلم میخواست رو با شریک زندگیم تصور می‌کردم. و برام خیلی مهم بود که اون تمام ایده ها و افکار و علایقم رو بپذیره و درک کنه..

در واقع من دنبال یه آدم عین خودم و ذهنی درست مثل ذهن خودم می‌گشتم.. فکر میکردم مهم ترین چیز دنیا اینه که بتونم با شریک زندگیم تمام ساعت های روز حرف بزنم و توی تمام موضوعات همفکر باشیم..

فکر میکردم همسر یعنی یک روح در دو بدن و این حرفا..

اما رابطه و آدم ایده‌آل، یه رویاست که فقط توی فیلما میشه دید. حتی بچه‌ی یه مادر که تحت تربیتش بوده کاملا سلیقه‌ی مادرش نیست...

دقیقا همونطور که گفتم، همسر هم مثل یک عضو دیگه‌ی خانواده‌ست. به احتمال زیاد شما با تک تک افراد خانواده‌تون همفکر و شبیه نیستید؛ علایق متفاوت دارین، تفریحات متفاوت، اهداف و رویاها و ... میتونید کاملا دوتا آدم متفاوت باشین. اما یاد گرفتین با هم زندگی کنید و حتی اگه همدیگه رو کاملا درک نمیکنین، پذیرش داشته باشین. به همدیگه کمک می‌کنین، گوش میدین، از هم دفاع می‌کنین و توقعاتتون از همدیگه به جاست..

ازدواج هم همینطوره. حقیقتا الان اونقدرا مهم نیست اگه همسرم با بعضی باور هام ارتباط برقرار نمیکنه، مثل من انقدر درگیر ورزش و تغذیه نیست، سلیقه‌ی غذاییمون کلی تفاوت داره، از بعضی تفریحات همدیگه خوشمون نمیاد(مثلا اون خیلی فیلم میبینه ولی من فقط گاهی همراهی میکنم و اکثرا فقط همونجا میشینم درس یا کتابمو میخونم)، و یا حتی اصلا اهل شعر و ادبیات و نوشتن و.. نیست. هیچ مهم نیست که من توی ریاضیات افتضاحم و اون عالیه..

واقعا اگه اصل زندگیمون تعادل داره و آرومه و در عمق به هم اهمیت میدیم، چه عیبی داره اگه من گاهی اوقات لباسی که رنگش رو دوست ندارم بپوشم؟ یا آهنگی تو ماشین پخش بشه که سلیقه‌م نیست؟ چه ایرادی داره اگه تفریح مورد علاقه‌م رو دوست نداشته باشه و من با یه دوست انجامش بدم یا حتی هر دو کمی تو سلایق و علایقمون انعطاف به خرج بدیم تا با هم وقت بگذرونیم؟

توی واقعیت ازدواج نسبت به تصور قبلیم، همزمان یه سری چیزا خیلی مهم تر و یه سری خیلی بی اهمیت تره.

گل و نامه و هدیه، توجه کامل به مناسبت ها، بی هیچ دعوایی پیش رفتن، موافق بودن و تایید کردن و.. معیار تعیین کننده نیست. درک کردن تمام و کمال ذهن هم، و یا استفاده کردن از القاب خاص خیلی مهم نیست. اینکه ۵ ساعت حرف بزنم و طرف مقابل دم نزنه و گوش بده، معیار دوست داشتن نیست..( اگه واقعا پنج ساعت گوش داد و ساکت نگاه کرد خدا رحمتش کنه). جدا مهم نیست اگه زبان عشقش طبق انتظار آدم نباشه، خود اصل اهمیت دادن مهمه(میدونید این باز هم بستگی داره که هر دو نفر یه جور میبینن یا نه.. درواقع تجربه‌ی من اینطوره که هر دو حد و مرزهای هم رو شناختیم و این مسائل تفاوتی توی کیفیت رابطه‌مون نداره.. ما هر چی کل کل کنیم و اعصاب بقیه رو خرد کنیم بیشتر بهمون خوش میگذره(شوخی))

درسته که این کارها خیلی شیرینن و صمیمیت رو بیشتر میکنن و تا حدی لازمن. اما اصل رابطه با چیزهای خیلی مهم تری ساخته یا خراب میشه. اگه یه زوج واقعا به هم اهمیت بدن و برای بهبود زندگیشون تلاش کنن، حقیقتا همیشه انقدری توان و انرژی ندارن که هر روز با همدیگه مثل شاهزاده و سیندرلا رفتار کنن؛ و توقعی هم ندارن..

الان که با رابطه‌م درگیرتر شدم، تصورم از ازدواج خوب و معیاراش یه همچین چیزیه:

۱. اینکه دیدگاهمون نسبت به ازدواج و رابطه‌ی همسری مثل هم باشه و سطح توقعاتمون شبیه هم باشه، بدونیم یه پیوند محکم بستیم و به طور پیش‌فرض هرجا می‌ریم و هرکاری میکنیم، موقع کمک خواستن، مشورت گرفتن، اهمیت دادن، احترام گذاشتن و... اولویت همدیگه ایم؛ و وقتی این قضیه حل شد، دیگه درگیر جزئیات رفتاری بودن بی معناست.

۲. در عین حال که توی روابطمون به طرف مقابل وفاداریم و پنهان کاری نمی‌کنیم، به هم آزادی عمل بدیم و تفاوت های فکری و اخلاقی و رفتاری و روزمرگی همدیگه رو تحقیر و مسخره نکنیم.

۳. توی تصمیمات بزرگ و مهممون(مثل انتخاب شغل، هدف های میان مدت، مکان زندگی، و..) به منفعت همدیگه هم اهمیت بدیم.

۴. اصول شخصیت و زندگیمون «سالم» باشه(نه عین هم). مثل روابط حال و گذشته، صداقت، وفاداری و..

۵. حاضر باشیم به خاطر همدیگه بعضی عاداتمون رو تغییر بدیم. این خیلی مهمه، تقریبا کلید اکثر مشکلات و اختلافات همینه.. البته نباید انتظار داشته باشیم که طرفمون یهویی عادتی که توی دهه ها داشته رو تغییر بده، یا در کل تغییرات زیادی داشته باشه.

۳. واقعا حس کافی بودن به آدم میده؟ واقعا کامل ترت میکنه؟

در واقع این اصلا وظیفه‌ی ازدواج نیست.. فقط به زاویه دید شخص بستگی داره. اگه خودت عزت نفس خوبی برای خودت ساخته باشی، ازدواج و تکرار شدن ویژگی های خوبت از زبون همسرت، کارآمد بودن توی رابطه و... میتونه حس بهتری نسبت به خودت بهت بده. و اگه این حس کافی بودن رو کامل وابسته به کسی بدونی، خیلی اذیت و دچار نوسان و بحران میشی..

و درمورد کامل شدن، میدونین، همه‌ی تجربیات زندگی درحال کامل کردن آدمن. چون ما هی از یه چیزی رنج می‌کشیم و بعد از اون ناحیه خودمون رو قوی تر می‌کنیم؛ یا چیزای جدیدی میبینیم و یادش می‌گیریم. ازدواج یه ارتباط دائمی رو با یه شخصی ایجاب می‌کنه. و ما طی این ارتباط طولانی چالش های مختلفی با هم پیدا میکنیم که اگه بخوایم بعد از هر چالش کمی تغییر می‌کنیم؛ یا تفاوت هایی میبینیم که میتونیم از هم یادشون بگیریم.

ازدواج تجربه‌ی طولانی مدت خوبیه برای یادگرفتن صبوری و کم کردن خودخواهی ها و... ولی تا وقتی آدم خودش نخواد چندان کمکی نمیکنه.

در کل، مقوله‌ی ازدواج برام زیاد هم توی این موارد تاثیری نداشته...

حالا نه دیگه انقدرا هم :)
حالا نه دیگه انقدرا هم :)

۴. سن ازدواج خیلی مهمه؟ اختلاف سنی چطور؟

قبلا فکر میکردم زود دارم ازدواج می‌کنم. اما در واقع در مورد همه یه سن قطعی‌ای نمیشه داد. الان که به نظرم ازدواج به معنی یه همراهی مداومه، سن ازدواج بستگی داره به این که آدم چقدر خودش رو شناخته و مسیر زندگیش براش روشنه. اگه بدونی داری با زندگیت چیکار میکنی هم آدم درستی رو انتخاب میکنی و هم مهم نیست که دقیقا کی اون آدم وارد زندگیت میشه..

و اختلاف سنی درواقع تابع اختلاف فکریه. معمولا وقتی افکار دو نفر از نظر نسلی به هم شبیه باشه، اختلاف سنی هم کمتره و برعکس، اما استثناهایی هم هست که مثلا آدم خیلی پخته تر یا خام تر از سنش فکر میکنه..

۵. ازدواج محدودیت میاره؟

باز هم بستگی داره.. محدودیتش برای من این بود که دیگه گزینه‌ی انتخاب های مختلف برای شریک زندگی برام حذف شده بود و یه جورایی به یه نفر محدود شدم. اما حتی این موضوع هم اگه از زاویه درستی بهش نگاه بشه، خیلی متفاوت میشه.. یه چیزی که توی این مدت متوجه شدم اینه که هیچ کس کاملا عالی یا کاملا داغون نیست. واقعا همه‌ی ماها در سطحی معمولی از ویژگی ها قرار داریم و هر ویژگی خوبمون، به ازای یک ویژگی بد قرار میگیره. اگر از کسی انتظار دارید یه ویژگی بدش رو حذف کنه، حتما از یه جای دیگه جبران میشه.. درواقع ما اختیار داریم که انتخاب کنیم با چه ویژگی های منفی‌ای زندگی کنیم.. و معمولا اگه ویژگی های منفی دو نفر جوری باشه که پذیرشش برای طرف مقابلشون خیلی راحت باشه، اون زوج ایده آل به نظر میان، مخصوصا از دید خودشون(که البته همون مهمه)

اما اینکه در اصل آدم رو محدود میکنه یا نه، کامل بستگی طرف مقابل آدم داره.

برای من متناسب با فرهنگ و کشوری که توش بزرگ شدم و اهدافی که برای خودم داشتم، ازدواج یه قدم آزادی بیشتری بهم داد. حس میکنم نسبت به تصمیماتم میتونم مستقل تر عمل کنم.

و همچنین، متاهل یا مجرد بودن یه آدم به تنهایی، هیچ فرقی توی کارآمدی و ارزشمندی زندگیش نداره. همه چی بستگی به ویژگی های اون آدم داره.


پی‌نوشت: سلام به دوستای ویرگولی عزیز، دلتنگتون بودم. احوالتون؟

پیشنهادی، انتقادی، سوالی، سخنی بود مشتاقانه شنوا هستم🌱

زندگیازدواج
۶۲
۳۰
سَمیوس بلایت
سَمیوس بلایت
.Existence, the divine art
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید