
سلام دوستان؛
امشب قصد دارم در مورد تابآوری سازمانی صحبت کنم؛ موضوعی که در سالهای اخیر، به دلیل افزایش اختلال در فرآیندهای سازمانی ناشی از بحرانهای مختلف سیاسی، اقتصادی و حتی انسانی، تونسته توجه زیادی رو به خودش جلب کنه.
سازمانها از گذشته تا به امروز، دائماً با شرایط و بحرانهایی بمباران میشن، که این شرایط، ترس و عدم قطعیت رو براشون به همراه داره و میتونه بیشترین تاُثیر رو در عملکرد اونها داشته باشه. بهطور کلی، تابآوری سازمانی، یعنی ظرفیت سازمان در پیش بردن بحران، کاهش اثرات اون و مقاومت در برابر آسیبها و در نهایت واکنش مناسب و بازیابی از شرایط بحرانی؛ برای همین لازمه سازمانها برای ماندگاری در این شرایط و حتی حفظ مزیت رقابتیشون، منعطفتر و چابکتر باشن. چابکی، توانایی سازمان در واکنش بهموقع به تغییرات محیطی و همچنین کشف و جذب فرصتهای بازاره. چابکی، به سازمانها کمک میکنه که از تغییرات بهوجود اومده در بازار، به نفع خودشون استفاده کنن و خدماتشون رو بهبود بدن. همچنین، تابآوری به حفظ و بهبود عملکرد سازمانها در شرایط بحرانی هم کمک میکنه و سازگاری سازمانها رو ارتقا میده و مدیریت چالشها رو براشون راحتتر میکنه. در مورد تابآوری، دو دیدگاه متفاوت وجود داره؛ عدهای بر این باورند که، در شرایط استرسزا و بحرانی، سازمانی تابآور بوده، که بتونه مجدد بهجای اول خودش بازگرده؛ اما برخی بر این باورند که، تابآوری فقط به ترمیم شرایط موجود ختم نمیشه، و شامل ایجاد فرصتهای جدید از دل شرایط موجود و حرکت در جهت فرصتها است. بهطور کلی، سازمانهای تابآور سه ویژگی مشترک دارند:
۱) این سازمانها قادر هستند که آسیبهای محیطی رو بهموقع شناسایی و مدیریت کنن.
۲) این سازمانها هوشیار هستن، یعنی نسبت به صنعتی که در اون فعالان، آگاه بوده و شرایط رو زیرنظر دارن.
۳) همچنین این سازمانها میتونن با ارائهی راهکارهای جدید، با شرایط پیشبینی نشده خودشون رو وفق بدن.
در نهایت، در شرایط پویای امروزی، برد با سازمانهایی است که به تغییرات محیطی خود اشراف کامل داشته و بتونن خودشون رو با این تغییرات وفق بدن؛ این سازمانها از بیشترین میزان تابآوری برخوردار بوده و شانس بیشتری برای دوام آوردن، دارن.
