بیخیال!

درو کوبیدم و بیرون زدم. راه‌پله تاریک‌ بود، تاریک بود و اما می‌دیدم. شاید هم خیال می‌کردم که می‌بینم.

راه‌پله عجیب شلوغ بود، اصلا این همه آدم اینجا چی‌کار داشتن؟ این‌همه وقت من اینجا بودم و این‌همه آدم غریبه سروکله‌شان از کجا پیدا شده بود؟

گفتم فکر کن آلزایمر گرفتم، این جهان، جهانی که ما ساختیم بالاخره قیامتش می‌رسید، حالا فکر کن من آلزایمر گرفتم. حالا آلزایمر هم نه، فکر کن سوار لودر بیخیالی‌ام شدم و دارم تمام جاده‌هارو یک‌دست می‌کنم، می‌خواهم با بیخیالی‌ام تمام قله‌هارو فتح کنم.

ناامیدی هم شاید تو همین فتح قله‌ها و‌ یک‌دست کردن جاده‌ها امید شود.

امید شود؟ نمی‌دانم، اصلا کاش نشود!

کاش بماند توی همین ویترین دست نخورده خودش. زیبا، براق، روی این پایه‌هایی که تو ویترین مغازه‌ها می‌چرخه.

کاش فقط بماند توی همین حرف‌ها، دهن‌ها.

خیالی باشد که مردم گاهی به زبون میارنش ولی زندگی نمی‌کنندش.

راه‌پله تاریک بود و من آلزایمر گرفته بودم.

گفتم فکر کن اصلا از روز اول تاریک بود. اصلا انگار کسی، کسی را ندید. فکر کن کسی دستش را برای عبور از این‌ تاریکی دراز نکرد.

حالا تاریکی هم‌ نه، فکر کن سوار شب شده‌ام و‌ تمام جاده‌هارو طی می‌کنم. می‌خوام تمام قله‌هارو فتح کنم.

گفتم بیخیال، حالا چرا هی فتح می‌کنم؟

گفتم بیخیال...

اصلا راه‌پله تاریک باشد، آلزایمر داشته باشم، فکر کن اصلا قیامت باشد.

من ولی سوار لودر بیخیالی، طی می‌کنم.

بیخیال... شاید روزی هم فتح کردم.