
برای نوشتن نبود که شروع کردم بخوانم
برای این بود که حس کردم کارهایی که دیگران را شگفتزده، آرام و خوشحال میکند هیچکدام برای من جذاب نیست
برای نوشتن نخواندم و هرگاه نوشتم حس کردم شبیه یکی از کتابهایی که خواندهام نوشتهام
شبیه یکی از نویسندههایی که میپرستیدمشان
نه
در حد آنها نه
فقط شبیه به آنها
من ناخواسته تقلید میکنم
احساس گناه از نوشتن دارم
چرا که اعتقاد دارم در هنری چون نوشتن
کم و معمولی بودن یک گناه است.
یا باید عالی باشم (و این درصورتی خواهد بود که خود را وقف نوشتن کنم و خب برای نوشتن استعدادی در خودم سراغ داشته باشم. بیخیال این حرفها که میگویند تلاش استعداد میآورد و استعداد اولویت نیست و.... باور نکرده و نمیکنم
شخصی که نویسندگی در ذاتش نباشد بتواند شاهکاری بیافریند)
یا نباید بنویسم و اگر مینویسم به قصد نوشتن نه،
به قصد آرام کردن ذهنم باشد .
برای او نوشتم لطفا این کتاب را دوست داشته باش چون من عاشق این کتابم
خطم چون هول کرده بودم بد شد. کتابِ خوبِ نادر ابراهیمی از چشمم افتاد. حس کردم کتاب را حیف کردهام... بعد به جملهام دقت کردم! چقدر من خودخواه بودم. چرا باید به زور دوستش داشته باشد!
جلد دیگری از همان کتاب تهیه کردم و برایش فرستادم
و چیزی ننوشتم.
من آدم نوشتن نبودم! به همین سادگی
حتی در جملات کوتاهی که روزانه به کار میبردم.
تصمیم گرفتم ننویسم
همیشه خواندم و خواندم
یکی پرسید فلان کتاب خوب است
گفتم آره خیلی
گفت فلان خط از صفحهی فلان، فلان جمله را گفته بود یادت که میآید!
و دیدم باید جواب پس بدهم بخاطر حافظهی خرابم
دیگر نگفتم کتاب میخوانم
پیش دکتر رفتم گفتم حافظهام تحلیل میرود
و من حس میکنم هر چه میخوانم در ظرفی میریزم که ته ظرف سوراخ است
گفتم و گفتم و مثال زدم
گفت صدسال تنهایی را خواندهای؟
آن را بخوانی کامل میتوانی از خودت ناامید بشوی
اما
لطفا فکر نکن تو فراموش کردهای
هنگام خواندن کتاب لذت بردهای
و سرگذشت و جملات مهم در تو تاثیر گذاشتهاند
خواه یادت بیاید یا نیاید
(برای پز دادن کتاب نخوانیم)
من برای نوشتن نبود که میخواندم
میخواندم چون حس میکردم دنیای اطرافم گنگ است
و دنیای کتاب برایم ملموستر است
کریستین بوبن جمله به جمله و بریده بریده تو را در صفحات کتاب غرق میکند، پریشانت میکند اما رهایت نمیکند
کتاب را میبندی
حس میکنی ده سال فهمیدهتر شدهای
محمود دولت آبادی به غمهایت که هیچگاه نتوانستی به زبان بیاوری چنگ میزند
میشویدت و وقتی کتاب را میبندی حس میکنی ساعتها با یکی درد و دل کردهای و حالا وقت این است آرام بخوابی
من میخواندم وقتی تنهای تنها بودم
وقتی حس میکردم غم دارم
وقتی حس میکردم شادم
و پدرم همیشه میگفت انقدر میخوانی خطرآفرین میشوی
مدتها فکر کردم چه میگوید
حالا میفهمم
وقتی میخوانی
تو صدهزارآدمی در قالب یک آدم
تمام آدمهایی که در کتابها بودند در تو زندگی میکنند چه یادت بیاید چه نیاید
تو صد هزارنوعِ متفاوت از شجاعت، ترس، امید، خشم و ... را در خودت داری.
باز هم چه یادت بیاد چه....
بخوان اما کسی که نمیخواند را محکوم نکن
بخوان اما از دیگران امتحانِ کتاب خواندن نگیر
بخوان اما برای زیبایی قفسه کتابت کتاب را نگه ندار!
کتابت را برای دوباره خواندن، برای هدیه دادن، برای مرور اطلاعات نگه دار...
لطفا