
من واقعا یه آدم معمولیم؟ این سوالیه که خیلی وقت ها از خودم می پرسم. تقریبا هر روز یا توی هر موقعیت و جمعی که قرار میگیرم و حس میکنم یه تفاوت هایی باهاشون دارم.
گاهی حتی به نشخوار فکری هم تبدیل میشه و یه حس ناکافی بودن هم به آدم میده.
متاسفانه نمیدونم ریشه ش کجاست دقیقا، توی تربیته؟ فرهنگه؟ مدرسه و آموزشه؟ یا کاملا شخصی و ذاتیه؟ ولی هر چی که هست، زیاده و اذیت کننده ست.
حالا این داستان اونجایی بدتر میشه و اوج میگیره که توی جمع افرادی از کشورهای مختلف قرار بگیری و گاهی ببینی هر کاری میکنی هم باهاشون قاطی نمیشی.
البته بگم که من میدونم بعضی افراد، به ظاهر میتونن همرنگ جماعت بشن و یه حلقه دوستی خیلی گسترده از آدم ها با فرهنگ های مختلف، زبان های مختلف، اخلاق و رفتار مختلف و خلاصه همه جوره متفاوت، تشکیل بدن و ظاهر قضیه هم این باشه که من با «همه» اوکیم، ولی ته دلشون خیلی چیزها واقعا براشون لذت بخش نباشه یا اصلا بعضی جمع ها خیلیم خوش نگذره یا با بعضی آدم ها خیلی هم حال نکنن، ولی خب اون ترس از تنهایی باعث میشه بخوان همچنان بچسبن به این مدل زندگی و معاشرت. خب اینا آدم های معمولی ن.
از اون طرف بعضی آدم ها هم هستن که واقعا بدون رفت و آمد زیاد، شلوغ پلوغی دور و برشون، آدم ها و دوستای متفاوت و شرکت توی جمع های جورواجور اصلا نمیتونن تمرکز کنن و به زندگیشون برسن. اینا هم آدم های معمولی ن!
من خودم به شخصه، کمی سخت با آدم ها دوست میشم و طول میکشه که با افراد صمیمی بشم. ولی خب صمیمی هم بشم بد صمیمی میشم. هاهاها😁، احتمالا منم آدم معمولی م.
میدونی چی میخوام بگم؟ به نظرم همه آدم ها معمولی ن، این برچسب های غیرمعمولی رو خودمون روی خودمون یا بقیه میزنیم. یکی دوست داره بیش از حد حرف بزنه یا معاشرت کنه، اون یکی کاملا برعکس، دوست داره مدت زمان زیادی رو توی لاک خودش بگذرونه. همه اینا عادی ن.
من فکر میکنم هیچ معیاری واسه معمولی و غیرمعمولی بودن وجود نداره، این ماییم که تعریفش میکنیم. و هزاران مدل آدم با هزاران مدل رفتار و اخلاق داریم که همشون هم اتفاقا عادی ن.