
یه مدته خیلی با خودم کلنجار میرم که از غر زدنم کم کنم. یه روز همینجوری داشتم خسته و کوفته از سر کار برمیگشتم و تو ذهنم هزار تا بدوبیراه به آدم های سمی شرکت میگفتم، کلی حرف سنگین تر که اون موقع به ذهنم نرسیده بود، کلی دادگاه توی ذهنم برگزار میکردم و اونا محکوم صد در صد بودن، تو مغزم یه عالمه صحنه های عذرخواهی اونا از خودم و فیلم سینمایی به خاک و خون کشیده شدنشون در اثر کارما داشت پلی میشد که... که یهو انگار یه جرقه ای تو ذهنم زده شد. -خسته نشدی از این همه غر زدن؟ میارزه انقد حرص خوردن و دعواهای خیالی؟
بعد خودم به خودم گفتم: چرا، واقعا خسته شدم.
بعد دوباره یکم فکر کردم، دیدم نه واقعااااا خسته شدم. واقعا خسته شدما، چقدر غر آخه... بعد دوباره یکم بیشتر فکر کردم، دیدم آره جدی خسته شدم. صبح تا شب غر غر. اون چرا اینجوری گفت، ماشین چرا اینجوریه، هوا چرا سرده، این چرا انقد گرونه، فلانی چرا منو درک نمیکنه، فلانی چرا انقد تو کار من دخالت میکنه، این چرا انقد حرف میزنه، اون چرا انقد ایراد میگیره و ...
بعد حقیقتش بازم بیشتر فکر کردم، همینجوری که داشتم بیشتر فکر میکردم یکم خجالت هم کشیدم. بچه که بودم فکر میکردم آدم بزرگ ها خیلی عاقلن و پخته رفتار میکنن. الان که خودم آدم بزرگم، حس میکنم اصلا بالغ رفتار نمیکنم. نمیدونم شاید آدم بزرگ های دور و برم اون موقع هم خیلی بالغ نبودن، فقط قایمش میکردن و توی ذهنشون بچه بازی درمیوردن و غرغر میکردن. نمیدونم!
یه جمله کلیشه ای هست که میگه تو الان داری خیلی از آرزوهای گذشته ت رو زندگی میکنی فقط چون برات عادی شده، یادت رفته. اگه بشینی حساب کتاب کنی و زندگیتو بالا پایین کنی، این جمله درسته. جدای از اینکه درسته، ترسناک هم میتونه باشه. چرا ترسناک؟ خب وقتی فکر میکنی و یادت میاد که توی خیلی از موارد زندگیت، شرایط الانت چیزی بوده که قبلا همیشه آرزوشو داشتی و حالا که بهشون رسیدی، درگیر روزمرگی و عادت شدی و انگار یادت رفته و شروع کردی به غر زدن. اینکه آدم انقدر راحت و سریع یادش میره و حتی گاها دچار نا امیدی و حتی ناسپاسی میشه واقعا ترسناکه.
ببین اگه به این فکر کنی که نسبت به گذشته چه پیشرفت هایی داشتی، قطعا میشه خیلی چیزها رو به یاد آورد (اگه آدم درجه منفی نگری رو بذاره روی مینیمم) ولی اگه همش تمرکز روی آینده باشه، ذهن پر میشه از ترس و اضطراب و ناامیدی.
بعد با خودم فکر کردم اگه فقط به آینده توجه کنم و مقایسه ش بکنم با زندگی الانم، قطعا افسردگی رو بغل میکنم! چون الان اصلا شباهتی به اون که در آینده تو ذهنمه ندارم. همین باعث میشه «حال» م رو هم از دست بدم. یعنی حرصم بگیره که چرا انقدر از اون «من ایده آل آینده» دورم و غر بزنم برای شرایط الانم.
این که چه اتفاقی در روز برام پیش میاد دست خودم نیست، اما این که من چه عکس العملی بهشون نشون بدم دست خودمه. نمیخوام حرفهای تکراری و کتابی بزنم و من خودمم میدونم که توی شرایط سخت، کنترل رفتار و احساس خیلی سخته. مثلا موقعی که یه همکار سمی، حرف های نادرستی پشت سرت میزنه، یا یه ماشین دیگه میاد و میزنه به ماشینت، قطعا نمیتونی در لحظه خوشحال بشی و دچار خشم، ناراحتی، نگرانی یا استرس آنی نشی. ولی داشتم با خودم فکر می کردم که اگه یکم برای اعصاب و فکرم، حداقل تا جایی که دست خودمه، ارزش قائل بشم، کمتر برای آینده غصه بخورم با تمرکز کردن روی لحظه حالم، سعی کنم موفقیت ها و خوشحالی های گذشته م رو بیشتر به خودم یادآوری کنم، به هر رفتار و گفتار کوچیکی، واکنش بی فکر و لحظه ای ندم، الزاما هر حرفی رو پاسخ ندم، هر صحبت با ربط و بی ربطی رو به دل نگیرم و بزرگش نکنم، و در نهایت بیشتر به خودم یادآوری کنم که ارزش سلامت روانم از خیلی مسائل دور و برم بیشتره، احتمالا کمتر غر میزنم و زندگی شادتر و با آرامش تری رو دارم.