
در من هنوز دخترکی نفس می کشد، دخترکی که با دیدن هر سپیده صبح، از عطر زندگی سرمست میشود، و با هر وزش باد، غرق در جریان هستی، میرقصد. دختر کوچکی که هنوز هم با هر تعریف و تمجید، قند در دلش آب میشود و هر توجه، هر چند ناچیز، او را سر ذوق میآورد.
دخترکی که عاشق شکوفه های سیب و گیلاس است و شیشه های رنگی به دنیای پریان وصلش میکند. با درخت ها صحبت میکند و حرف امواج دریا را میفهمد. دخترکی که هنوز آلوده بازی هزار رنگ دنیا نشده و با همه، یک رنگ است. در من هنوز دخترکی نفس می کشد، دخترکی که هجوم فکر و خیال بزرگسالی، از پا درش نمی آورد. دخترکی بی پناه که هرچند خسته و زخمی، ولی سر پا می ایستد و ادامه میدهد، امیدوار است، عاشق است، صبور است. حتی زمانی که آدم بزرگ ها تمام تلاششان را میکنند تا سمی اش کنند، تمام خوددرگیری های دنیای خودشان را بر سرش خالی کنند، فریاد بزنند، مقصرش بنامند، زخم های کهنه و جدیدشان را به او نسبت دهند، سرکوبش کنند، ناراحتش کنند، تحقیرش کنند، نقاط ضعفش را به رویش بیاورند و در نهایت رهایش کنند، محکم تر خودش را بغل میکند، دستهایش دور خودش و روی شانه هایش قوی تر می شود، در محافظ تن خودش فرو می رود و مصمم تر می ایستد. در من دخترکی تنها نفس می کشد، دخترکی که با تمام فراز و فرود زندگی، هنوز هم شاد است. به سرعت می بخشد، فورا فراموش می کند، با یک لبخند، دلش نرم میشود، عاشق سازش است، طرفدار صلح است. پناه و تکیه گاه بزرگسالانی ست که همه خواسته و ناخواسته به او ضربه زدند، ولی هنوز قلب کوچکش برایشان میتپد و دوستشان دارد. به فکر خوشحالی همه هست، گاهی حتی در تنهایی خودش، غصه آدم های دور و برش را میخورد و یواشکی اشک میریزد. دخترکی که یاد گرفته، هیچ کس جز خودش نمیتواند به او کمک کند، پس با همه زخم ها، هنوز هم لبخند بزرگی روی لبش است.دخترکی که در من نفس میکشد، عاشق پیشرفت است، عاشق یادگیری ست، عاشق تعالی ست. فکرهای بزرگی دارد که میوه های جوانه امید در قلبش هستند. دخترک تنها و بی پناه درونم، تمام تلاشش را میکند که امید تزریق کند، انگیزه بدهد، تشویق کند. اگر دخترک درونم را دیدید، گول لبخند کودکانه اش را نخورید، حرف های زیادی پشت آن مخفی شده است.