
بعضی از ما آدم ها خودمون رو خیلی دست کم می گیریم و علیرغم تمام توانائی هامون احساس ناتوانی داریم.خودمون رو کم هوش تر،زشت تر،بی استعداد و...میدونیم!
اگر ازمون تعریف کنن هم نمی تونیم بپذیریمش؛اگر بگن تو خیلی با تجربه و کار بلدی،میگیم نه بنظر خودم که اصلا خوب عمل نمیکنم،میگن چقدر این رنگ بهت میاد،میگی وای نه تا همین لحظه داشتم خودم رو بخاطر انتخاب بدی که کردم سرزنش میکردم!
بعد که وارد زندگی،کار،تحصیل،روابط اجتماعی و... میشیم میبینیم که هیچکسی ما رو و توانایی هامون رو نمی بینه،ناراحت و سرخورده میشیم و به جای درست کردنش و گشتن دنبال یه راه حل منزوی و افسرده میشیم...
خود کم بینی مثلِ زالو میفته به جونتون و تا تمومش نکنه دست از سرتون بر نمی داره...
پس از همین لحظه تصمیم بگیرید که توانایی هاتون رو نشون بدید و با یک تشکر تشویق و تحسین دیگران رو بپذیرید و متقابلا نقاط مثبت و ویژگی های خوب اونها رو هم بگید.
ازتون ممنونم که با دقت نظر این متن رو خوندید??لباستونم خیلی خوشرنگه،چقدر بهتون میاد?