یکی از دلایل شکست هیتلر در جنگ جهانی دوم این بود که موقعیت رو اونطور که بود درک نکرد.هر کس براش خبر بدی میاورد تنبیه میشد،تا اینکه دیگه هیچکس جرات گفتن حقیقت رو نداشتو چون از حقایق بی خبر بود،نمی تونست واکنش مناسب نشون بده!
خیلی از ماها این اشتباه رو میکنیم و اشتباه بودنش رو نمی پذیریمو حتی قبول نمی کنیم که جانب اشتباه رو گرفتیم و شرایط جز اونیه که دوست داریم.خودمون رو فریب میدیم و قدم درست رو برنمی داریم.
چقدر خوب میشد اگر هر روز یکی از حقایق ناخوشایند مربوط به خودمون رو برای خودمون بازگو میکردیم،با خودمون صادقانه برخورد میکردیم و سر خودمون رو کلاه نمیگذاشتیم.
اینجوری به سیستم هدایت خودکارمون این فرصت رو میدادیم که به کمک بازخوردهای منفی کارش رو اصلاح کنه و توی اشتباه نمونه.
گاهی وقتها با درک نکردن موقعیت دیگران،هم به خودمون و هم به اونها آسیب میزنیم.
آقا پشت چراغ قرمز بوق میزنه و ما این کارش رو توهین به خودمون تلقی میکنیم و اشتباهمون رو بدون در نظر گرفتن موقعیت اون آدم بروز میدیم.
بیاید احتمالات رو در نظر بگیریم:
شاید اون لحظه از کار بیکار شده و ناراحته،
شاید روز خوبی رو شروع نکرده،
شاید مریض اورژانسی داشته باشه و...
ما چیکار میکنیم؟بدون درک موقعیت و شرایط اون آدم شروع به داد و بیداد و خشونت رفتاری میکنیم.میریم سراغ انتقام گرفتن و بهش میگیم:واسع من بوق میزنی بی فرهنگ؟اگه بهت راه دادم؟الان نشونت میدم و ادبت میکنم و...
نتیجه چی شد؟اینکه روز خودت رو خراب کردی،حالِ بد اون رو هم بدتر کردی و وقت خودت رو صرف نشون دادن اشتباه دیگران به خودشون کردی؛
از همه بدتر وارد این بازی سراسر باخت شدی،پس تو هم یه بازنده ای!
این یه معامله دو سر باخته،چیزی که حتی هیتلر رو هم زمین زد...
و نتفرگ ماقتنا غارس میریم
