ما در ایران زندگی میکنیم؛ وطنی که گویی بدون بحران معنایی برای خود ندارد! برای چندین نسل است که ما به بیثباتی اقتصادی تا تحریم، تورم و آیندهای که هیچوقت قابل پیشبینی نبوده؛ خو گرفتهایم؛ مگر نه؟ و راستش در دل همهی این سختیها و ابهاماتی که به راحتی میتواند یک فرد سفید پوست اروپایی و آمریکایی را از پا دربیاورد (بگذارید حداقل کمی جاجشان کنم)، باز هم تلاش کردهایم مسیر خودمان را بسازیم.
اما احتمالا با من موافقید که جنگ… هیچوقت بخشی از تصور ما از آینده نبود. حتی آنهایی که یکبار جنگی 8 ساله را با خون دل زندگی کردند. نه به این خاطر که نمیدانستیم ممکن است اتفاق بیفتد، بلکه چون باورش نمیکردیم یا شاید دلمان نمیخواست باورش کنیم.
حالا، بعد از دوازده روز، خیلی چیزها فرق کرده. بسیاری از ما دیگر آن آدمهای قبل نیستیم. بعضیها عزیز جانی را از دست دادهاند. خیلیها به بسیاری چیزها بیشتر بیاعتماد شدهاند؛ بعضی دیگر تنها با یک احساس عمیق بیثباتی روبهرو هستند؛ و بیشتر از همیشه، مهاجرت برایشان جدی شده و همین روزهاست که بخواهیم از خیل عظیم دیگری از دوستان و آشنایانمان خداحافظی کنیم. بله؛ وطن عزیزمان باز هم خالی تر خواهد شد، حتی اگر 92 میلیون باشیم.
در اولین روز رسمی کاری بعد از جنگ! و در محل کار، در چهره همه همکارانم سردرگمی غمناکی موج میزد. همه بودند، اما انگار نهتمام و نهواقعی. تلاش میکردیم مفید باشیم و کار کمال و تمامی انجام دهیم، اما در این 12 روز، گویی تمرکز و انگیزه هم چمدانشان را بستهاند و به سفر دوری رفتهاند و انگار منتظر جرقه امیدی هستند تا دلشان بخواهد برگردند.
و آری ما به روی زندگی لبخند میزنیم، اما از آن لبخندهای مونالیزا وار که خبر از غمی جانکاه میدهد.
میگویید سیاه نمایی میکنم؛ کاش چنین باشد و به من و همه آنهایی که مثل من هستند اثبات شود که این پرشین کت زیبا هنوز جایی برای زیستن است و ما مردم همیشه سمج امیدوار میتوانیم در بهتر کردنش دخل و تصرفی داشته باشیم که بهتر کردن وطن به معنی زندگی بهتر برای خودمان و نسلهای بعدی خواهد بود.
من این روزها و بعد از چنین تجربهای، دلم میخواهد همه چیز را رها کنم و بروم؛ به کجا؛ نمیدانم. اما دارم تلاش میکنم با آن ور غمگین سخت جانم صحبت کنم و بگویم؛ عزیزکم تو بارها فهمیدهای که زندگی ادامه دارد؛ پس دوباره سلولهای خاکستری مغزت را به کار بنداز و ببین باید چطور ادامه داد.
اما راستش هنوز به خودم خیلی سخت نمیگیرم؛ میدانم دوام آوردن هم اصولی دارد و شاید بودن در کنار هم، همدلی و آگاهی هنوز بتواند خیلی از ارزشهای از دست رفته را در دل ما زنده کند.
شما این روزها چطورید؟ ایا میتونید به آینده فکر کنید و ادامه دهید؟