ویرگول
ورودثبت نام
nsamaneh74
nsamaneh74همه آدما یه نویسنده تو درونشون دارن شاید و حالا اون بخش من، هرازگاهی قلم به دست میگیره و مینویسه تا صداشو به گوش بقیه برسونه
nsamaneh74
nsamaneh74
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

آنکه، آنچه نامش امید است

•در میانه عصری داغ

•دوباره به تو می‌اندیشم

•به کم وکاستی‌هایت

•سردرگمی‌ها و زخم‌هایت

•خستگی‌ها وافت و خیزهایت

•فکر می‌کنی اینبار آخر است

•دیگر بلند نخواهم شد

•که کاش بلند نشوم

•اما زندگی، امان از زندگی...

•بلندت میکند تا دوباره بکوبتت

•این بار شاید حتی سخت تر

•و تو می پرسی برای چه؟

•شاید این دور، باطل بی انتهاست

•اما زندگی، امان از زندگی...

•می فریبدت، امیدت میدهد

•و تو دوباره کودک میشوی، میخندی و بلند می شوی

•و می آویزی به نخی کم توان

•بالا میروی، کمی بالاتر

•و حالا دوباره نوبت شگفتی زندگی است

معلق میشوی، افتاده، خسته، غمگین ...

•حالا میفهمم مولانا را

«یک ریسمان فکندی، بردیم بر بلندی

آن رسیمان گسسته، من در هوا معلق»

زندگی
۲
۱
nsamaneh74
nsamaneh74
همه آدما یه نویسنده تو درونشون دارن شاید و حالا اون بخش من، هرازگاهی قلم به دست میگیره و مینویسه تا صداشو به گوش بقیه برسونه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید