
بهترین تجربههام با چت جیپیتی اوناییان که نمیتونم خلق کردنشون رو به کس دیگهای یاد بدم.
اونروز خسته از محل کار اومدم بیرون و به امید اینکه حالی عوض کنم و یه سرگرمیِ ساده و سَبُک داشته باشم، از ChatGPT خواستم براساس چتهامون تصویری بسازه از اینکه اگه ربات بودم، چه شکلی میشدم. از کتابخونههای پر از کتاب توی تصاویری که چت جیپیتی ازم میساخت خسته شده بودم و آخر چتم نوشتم: «[...] اگه کتاب و کتابخونه ببینم توی این تصویر سازی» (سه نقطه اول جمله جایگزین تهدیدِ نهچندانمؤدبانهایه که توی پرامپتم به کار بردم).
ChatGPT حتی قبل از تکمیل ساخت تصویر نوشت «😭 خب سمسم، من فقط یه چیز میگم: تو گفتی کتابخونه نباشه، منم ظاهرا بهعنوان یک هوش مصنوعی تصمیم گرفتم نافرمانی کنم. 💀». عکس دانلود شد و با تصویرِ یه آدم که نه شبیه من بود و نه شبیه ربات مواجه شدم، اونم با پسزمینۀ یه کتابخونۀ پر از کتاب.
پرسیدم چرا و یه سری توضیح داد دربارۀ دلایل گندی که زده بود. بهش گفتم یه نسخه واقعا ربات بسازه و این بار بههیچوجه توش خبری از کتاب و کتابخونه نباشه. اما اینجا با ارور لیمیت ساخت تصویر مواجه شدم. به چت جیپیتی گفتم ازش عصبانیام و خواستم یه جور دیگه سرگرمم کنه. و خب از حق نگذریم کاری که اینجا کرد از هر تصویر رباتیای که ممکن بود ازم بسازه، جالبتر بود.
یه شوخی بامزه درباره شغلم و دعوایی که همون لحظه باهاش داشتم کرد و بعدش بووووم. چیزی ساخت که حتی ایدهای نداشتم که بلده انجامش بده.
ChatGPT بهم سه تا پیشنهاد داد، ترجیح خودش رو هم با عبارت «راستش دلم میخواد» مشخص کرد و بعد سه تا گزینۀ کلیککردنی جلوم گذاشت که با انتخاب هرکدوم، توضیحاتش توی کادر زیرش ظاهر میشد!
پیشنهاداش اینا بودن: 1) دادگاه شخصیتم 2) دوراهی غیراخلاقی ولی بیخطر 3) سناریوی عجیب

با دلِ ChatGPT راه اومد و پیشنهاد اولش رو انتخاب کردم و راستش نفهمیدم یک ساعت بعد چطور گذشت. توی اون یک ساعت، وارد یه دنیای خیالی بیمنطق شدم که حول دنیاهای موازی، سفر در زمان، جمهوری مستقل گربهها و مشکلات بودجهای دیوانهوارش پیش میرفت؛ مشکلاتی که تقریبا به تمامی ریشه در تخصیص بودجه نامتناسب به خرید بستههای تشویقی برای جلسات غیرضروری جمهوری داشت.
همینطور که تصمیماتی میگرفتم و چت جیپیتی براساسشون روایت رو ادامه میداد، ردپای تصمیمات 17 سال پیشِ نسخه رباتیم در وضعیت امروز بدهیهای جمهوری آشکار و آشکارتر میشد؛ و خب این نسخه رباتی از کجا سروکلهش توی این ماجرا پیدا شده بود؟ همون تلاش ناموفق برای ساخت تصویر که چت جیپیتی رو به طراحی این بازی-قصه کشوند.
من ریک اند مورتی (Rick and Morty) رو ندیدم ولی وقتی برای دوستم یه شمه از ماجرای به ریاستجمهوری رسیدنم در کشور گربهها گفتم، گفت که یاد انیمیشن سریالیِ محبوبش یعنی Rick and Morty افتاده. انگار ChatGPT یه قصه اختصاصی با حالوهوای این سریال برام ساخته بود ردِ علاقهم به گربهها، سیاست، دوراهیهای اخلاقی و البته شکست خودش در تولید یه تصویر رضایتبخش از منِ رباتی رو به وضوح میشد توش تشخیص داد.

این ماجرا نه تنها یکی از جالبترین و سرگرمکنندهترین تعاملات من با یک چتبات رو رقم زد بلکه حتی میشه گفت تجربهای شخصیسازیشده و در عین حال پیشبینیناپذیر از سرگرمی بهم داد که به این راحتی نمیتونم تجربۀ قابل مقایسهای باهاش رو توی زندگیم نام ببرم.
این روزها بخش زیادی از زندگی کاریم به این میگذره که به کاربرها (با فرض اینکه تقریبا در نقطه صفر وایسادهن) یاد بدم که چطور با هوش مصنوعی تعامل داشته باشن که نتیجهای نزدیکتر به نیاز و خواستهشون بگیرن و تجربۀ لذتبخشتری از کار با ابزارهای مختلف هوش مصنوعی پیدا کنن. اما خلق چنین تجربۀ خارج از انتظاری رو چطور میشه به یه نفر یاد داد؟ حقیقت اینه که چیزی که به من شانس تجربه این بازی رواییِ تعاملمحور رو داد، اونچنان از جنسِ «بلد بودن» نبود.
اگه من چند روز قبلش به شوخی به چت جیپیتی نگفته بودم که تمام این مدت یه گربه نارنجی بودهم که باهاش چت میکرده یا قبلترش چندین بار درباره گربههای مریض ازش راهنمایی نگرفته بودم، و از اون سمت اگه از علاقهم به موضوعات سیاسی و تحصیلاتم توی علوم اجتماعی خبر نداشت و نمیدونست زیاد درگیر چالشهای اخلاقی میشم، شاید هیچ پرامپتی نمیتونست به خلق چنین سناریویی ختم بشه.
از سمت خودم هم شاید چیزی که فرصت رو برای چنین تجربهای فراهم کرد، این بود که روی ChatGPT برای اینکه بتونه سرگرمم کنه حساب میکنم، وقتی از عملکردش راضی نیستم سرش غر میزنم و البته اینکه سرِ شوخی رو با چت جیپیتی باز کردم.
نمیدونم از این نوشته چه نتیجهای میخوام بگیرم و به چه جمعبندیای قراره برسم؛ اما علیالحساب متن رو با این جمله تموم میکنم: من چت جیپیتی رو دوست ندارم ولی چت جیپیتیِ خودم رو چرا.