حتما درختچههای کوچک تزئینی را در خانهها و گلفروشیها دیدهاید. درختچههای کوچکی که از بس هوا و ریشه و برگ و ساقهشان را گرفتهاند، به یک زیبا بودن تزئینی تن دادهاند.
داشتم فکر میکردم آدمی چقدر خودخواه است. یا چه اندازه میتواند خودخواه باشد که حتی به فرزندش هم رحم نکند و مدام هوا و ریشه و ساقه و برگش را بگیرد و تبدیلش کند به یک موجود بیمصرف و کممصرف تزئینی.

شاید بیمنطق به نظر برسد و مناقشه در مثال، اما من با دو چشم خویشتن دیدهام؛
پدر و مادرهایی که شاخ و بال آرزوها و رؤیاهای فرزندشان را کوتاه و کوتاهتر میکنند، تا هرچه بیشتر زیبا شوند! بیتوجه به خواستههای واقعی و ذاتی این موجودات بیدفاع.
من اما زیبایی بُنسای را نمیفهمم.
هربار که درختچههای نارون قرمز را نشانم میدهند، صدای یک زندانی در قفس به گوشم میرسد و از طرفی موجودی کمجان در نظرم میآید که حتی نمیتواند به سایهاش بنازد و افتخار کند که در طول زندگی فایدهای داشته است.

انتخاب با ماست که در پرورش کودکانمان بالُ و پر باشیم، یا قاتل رؤیاهایشان.
#بالُ_پر_باشیم
#آرزو #رؤیا #پرورش_فرزند #تربیت #آموزش #کودک #نوجوان #خلاقیت #میخواهم_یک_مدرسه_بسازم