حالا و در موج اخبار بارش شهابی، هزار باره به یاد متن سیگن میافتم. متنی که فکر میکنم ارزشش را دارد هر کس یکبار بخواند.

"دوباره به این نقطه نگاه کن.
اینجاست. خانه است. ما هستیم.
روی آن، هر کسی که دوستش داشتهای، هر کسی که میشناسی، هر کسی که تاکنون نامش را شنیدهای و هر انسانی که تا به حال زیسته است، زندگی خود را سپری کرده.
همه شادیها و رنجهای ما، هزاران دین، ایدئولوژیها و مکاتب اقتصادی، هر شکارچی و گردآورنده غذا، هر قهرمان و ترسو، هر سازنده و ویرانگر تمدن، هر پادشاه و رعیت، هر زوج جوان عاشق، هر مادر و پدر، هر کودک امیدوار، هر مخترع و کاوشگر، هر آموزگار اخلاق، هر سیاستمدار فاسد، هر ستاره، هر رهبر بزرگ، هر قدیس و هر گناهکار در تاریخ گونهٔ ما، اینجا زندگی کردهاند؛
بر ذرهای غبار که در پرتو خورشید معلق است.
زمین صحنهای بسیار کوچک در پهنهای عظیم از کیهان است.
به رودهای خونی فکر کن که به دست آن همه ژنرال و امپراتور ریخته شد تا در شکوه و پیروزی، برای لحظهای کوتاه فرمانروای بخشی از یک نقطه شوند. به بیرحمیهای بیپایانی فکر کن که ساکنان گوشهای از این پیکسل علیه ساکنان گوشهای دیگر روا داشتهاند؛ به سوءتفاهمهای مکررشان، اشتیاقشان برای کشتن یکدیگر و شدت نفرتهایشان.
ژستها و خودبزرگبینیهای ما، این توهم که جایگاهی ممتاز در جهان داریم، با این نقطهٔ کمنور به چالش کشیده میشود.
سیارهٔ ما لکهای تنها در تاریکی عظیم کیهانی است.
در این تاریکی و در این پهنهٔ بیکران، هیچ نشانهای وجود ندارد که کمکی از جایی دیگر برسد تا ما را از دست خودمان نجات دهد.
زمین تنها جهانی است که تاکنون میدانیم میزبان زندگی بوده است. دستکم در آیندهٔ نزدیک، جای دیگری وجود ندارد که گونهٔ ما بتواند به آن مهاجرت کند. شاید بتوانیم از آنجا دیدن کنیم؛ اما هنوز نمیتوانیم در آن ساکن شویم.
فعلاً، چه بخواهیم و چه نخواهیم، زمین همان جایی است که بر آن ایستادهایم.
گفتهاند که نجوم تجربهای فروتنکننده و شخصیتساز است.
شاید هیچ نمایش بهتری از حماقت غرور انسانی وجود نداشته باشد از این تصویر دوردستِ جهان کوچک ما.
به گمان من، این تصویر، مسئولیت ما را یادآوری میکند:
اینکه با مهربانی بیشتری با یکدیگر رفتار کنیم،
و این نقطهٔ آبی کمرنگ را، تنها خانهای که تاکنون داشتهایم، حفظ کنیم و عزیز بداریم."
— کارل سیگن (۱۹۹۴)
قبلتر میتوانستم حداقل حرفهایم را بنویسم.
حالا به چشمهی خشکیدهی واژهها نگاه میکنم و از آدم بزرگها حرف وام میگیرم و در وجودم میدانم که دلم برای خیلی چیزها تنگ شده، مثل نوشتن.